Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ - Τετάρτη, 23 Μαρτίου, 2011
«Το Τρίτο Κουδούνι», το θέατρο στο ραδιόφωνο του Δευτέρου Προγράμματος 103,7
Επιμέλεια-Παραγωγή εκπομπής: Γιώργος Ν. Ευσταθίου
Από τη Δευτέρα 28 Μαρτίου, μια νέα σειρά εκπομπών θα αρχίσει να μεταδίδεται από το Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ».
«Το Τρίτο Κουδούνι», το θέατρο στο ραδιόφωνο του Δευτέρου Προγράμματος 103,7
Επιμέλεια-Παραγωγή εκπομπής: Γιώργος Ν. Ευσταθίου
Από τη Δευτέρα 28 Μαρτίου, μια νέα σειρά εκπομπών θα αρχίσει να μεταδίδεται από το Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ».
ΩΡΑ 21.00-23.00
Πρόκειται ουσιαστικά για το ζωντάνεμα μιας παλιάς κι αγαπημένης «συνήθειας» των ακροατών να απολαμβάνουν, όταν οι αντικειμενικές δυσκολίες ή οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν, τη μαγεία του θεάτρου μέσω του ραδιοφώνου।
Ακριβώς γι αυτό, επιλέξαμε από το σύγχρονο ρεπερτόριο να σας παρουσιάσουμε μια σειρά σημαντικών έργων, Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, όπως του Δημήτρη Δημητριάδη «Διαδικασίες Διακανονισμού Διαφορών», (σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη με τους Κατερίνα Διδασκάλου, Στεφανία Γουλιώτη, Γιάννο Περλέγκα και Γιάννη Χαρτοδιπλωμένο) ή του Μάριου Ποντίκα «0 δολοφόνος του Λάϊου και τα κοράκια», ( σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη με τον Δημήτρη Καταλειφό και την Ράνια Οικονομίδου) κ.α. και ξένων, όπως του Ισπανού Jose Sanchis Sinistera «Η πολιορκία του Λενινγκραντ», (σε σκηνοθεσία Ηλία Μαλανδρή με τις Αντιγόνη Βαλάκου και Μάγια Λυμπεροπούλου) ή της Pierrete Dupoyet «Τζελσομίνα», (σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου με την Ολια Λαζαρίδου).
Ηχογραφήσαμε επίσης για να σας μεταδώσουμε, παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία - ερμηνεία του Λευτέρη Βογιατζή (Κρέοντα), Αμαλία Μουτούση (Αντιγόνη), Νίκο Κουρή (Αίμονα), Εύη Σαουλίδου (Ισμήνη) και τους Δημήτρη Ημελλο, Αγλαϊα Παππά, Αλεξία Καλτσίκη, Νικόλα Παπαγιάννη και Ρηνιώ Κυριαζή, από το Θέατρο Πέτρας,14 και 15 Ιουλίου 2007. Το έργο «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία - ερμηνεία του Βασίλη Παπαβασιλείου από το Θέατρο των Βράχων - Μελίνα Μερκούρη, 12 και 13 Ιουνίου 2009.
Επίσης, τρία έργα σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη. «Ιχνευτές» του Σοφοκλή (2011), «Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον» του Γεωργίου Βιζυηνού (2011) και την παράσταση «Ταξιδεύοντας με τον Παναΐτ Ιστράτι» με την ερμηνεία του σκηνοθέτη, όπως παρουσιάστηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στις 22 Δεκεμβρίου 2010.
Κι όλα αυτά είναι μόνον η αρχή! Γιατί στη συνέχεια, θα ακολουθήσουν εξ ίσου σημαντικές προτάσεις για τους φίλους ακροατές και φανατικούς λάτρεις του θεάτρου.
Η «Ιλιάδα Α Ω» σε μετάφραση Δημήτρη Μαρωνίτη με την ερμηνεία 24 πρωταγωνιστριών, μία για κάθε ραψωδία, (Λυδία Κονιόρδου, Στεφανία Γουλιώτη, Εύα Κοταμανίδου, Ρένη Πιττακή, Ράνια Οικονομίδου, Φιλαρέτη Κομνηνού, Κάτια Δανδουλάκη, Πέμυ Ζούνη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Λήδα Πρωτοψάλτη, Θέμις Μπαζάκα, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Μαρία Σκουλά, Δήμητρα Χατούπη, Μαρία Πρωτόπαππα, Λένα Κιτσοπούλου, Ελένη Κοκκίδου, Άννα Μάσχα Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία Ναυπλιώτου, Ρούλα Πατεράκη, Όλια Λαζαρίδου, Αμαλία Μουτούση), που με το κύρος και την σκηνική τους γοητεία ζωντάνευαν κάθε πέμπτη στο Εθνικό, τον επικό λόγο του Ομήρου, (Οκτώβριος 2010 Απρίλιος 2011). Ο κύκλος ήταν μία προσφορά του Δημήτρη Μαρωνίτη και των ηθοποιών προς το κοινό του Εθνικού Θεάτρου και μια σπάνια ευκαιρία να απολαύσουμε όλοι μας πλέον, μέσω του Δευτέρου Προγράμματος, ένα κείμενο ανεκτίμητης αξίας σε μια καινούργια μετάφραση, που ήδη έχει προκαλέσει αίσθηση
http://www.e-tetradio.gr/ar4832el_theatrostodeyteroprogramma.html
Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011
ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΕΛΛΕΫ
Χρονολογία Ηχογράφησης 30 Νοεμβρίου 1962
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΜΗΝΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗΣ,
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΓΚΙΚΑΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΚΑΣ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΦΕΙΑΣ, ΕΛΛΗ ΒΟΖΙΚΙΑΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΤΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΛΟΥΤΗΣ, ΘΟΔΩΡΟΣ ΕΞΑΡΧΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗ, ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΑΡΛΗΣ, ΘΑΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ, ΤΡΥΦΩΝ ΚΑΡΑΤΖΑΣ, ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΡΡΑ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
Πέρσι Σέλει,Άγγλος ποιητής:
Καταγόμαστε από τους Έλληνες πολιτιστικά, οι νόμοι μας, οι επιστήμες μας,
οι τέχνες μας έχουν τις ρίζες τους στην ένδοξη Ελλάδα.
Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ / Percy Bysshe Shelley (4 Αυγ. 1792 - 8 Ιουλ. 1822)
Ο Άγγλος ρομαντικός λυρικός ποιητής Πέρσυ Μπυς Σέλεϋ (Percy Bysshe Shelley) γενν
ήθηκε το 1792 στο Φηλντ Πλέις, κοντά στο Χόρσαμ του Σάσεξ, και βρήκε τον θάνατο από πνιγμό στη θάλασσα, στα ανοιχτά του Λιβόρνο, το 1822. Έγραψε τα περισσότερα ποιητικά του έργα, μεταξύ των οποίων τα Προμηθεύς Λυόμενος (Prometheus Unbound), Οι Τσέντσι(The Cenci), Αδωναϊς, μια ελεγεία για τον θάνατο του Τζων Κητς (Adonais: an Elegy on the Death of John Keats), Σε έναν κορυδαλλό (Το a Skylark), το σύννεφο (The Cloud), μετά το 1818, κατά την παραμονή του στην Ιταλία.
Από την παιδική του ηλικία διακρινόταν για τη λεπτότητα του συναισθηματικού του κόσμου και την πρωτοτυπία των ιδεών του. Αυτά τα χαρακτηριστικά του, σε συνδυασμό με την εξαίρετη κυριαρχία στα εκφραστικά του μέσα, του προσέδωσαν ιδιαίτερη θέση στην αγγλική λογοτεχνία. Αφιέρωσε τη σύντομη ζωή του στα ιδεώδη της ειρήνης, της αφελφοσύνης και της αγάπης ανάμεσα στα άτομα και στην ανθρωπότητα στο σύνολό της. Η δύναμη και τα ιδεώδη του ήταν συχνά πολύ προωθημένα σε σχέση με τα βιώματα της καθημερινής εμπειρίας του, με αποτέλεσμα τόσο ο ίδιος όσο και οι οικείοι του να υποφέρουν. Από τον πόνο όμως αντλούσε τη δύναμη η οποία διαπερνούσε και την ποίησή του.
Από το 1804 ως το 1808 σπούδασε στο Ήτον και τον Οκτώβριο του 1810 άρχισε να φοιτά στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο της Οξφόρδης όπου συνδέθηκε με στενή φιλία με έναν συμφοιτητή του και μετέπειτα βιογράφο του, τον Τόμας Τζέφερσον Χογκ. Διακρίνονταν και οι δυο για την εκκεντρικότητά τους και συμμερίζονταν τους ίδιους ενθουσιασμούς. Ένιωθαν ευτυχισμένοι με τις σπουδές τους και υπήρξε γι΄αυτούς μεγάλο πλήγμα η αποβολή τους από το κολλέγιο όταν αρνούμενοι να απολογηθούν για ένα φυλλάδιό τους με τίτλο Η αναγκαιότητα του Αθεϊσμού, το οποίο το έστειλαν σε επισκόπους, αρχιεπισκόπους και διευθυντές κολλεγίων. Μετά το γεγονός αυτό έφυγαν τον Μάρτιο του 1811 για το Λονδίνο.
Τον Φεβρουάριο του 1813 ολοκλήρωσε το πρώτο μεγάλο ποιήμα του με τίτλο Βασίλισσα Μαμπ (Queen Mab). Το έργο αυτό αποτελεί την ποιητική σύνοψη της πνευματικής διαμόρφωσης του Σέλεϋ αυτή την περίοδο. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, από βιογραφικής πλευράς, διότι εκφράζει πλήρως όλες τις βασικές του αντιλήψεις. Επειδή κανένας εκδότης δεν ήταν διατεθειμένος να το εκδώσει αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης δίωξής του, ο Σέλεϋ το τύπωσε ιδιωτικά και χάρισε τα αντίτυπα στους φίλους του.
Το 1816 ο Σέλεϋ έγραψε το μεγάλο ποίημά του με τίτλο Αλάστωρ ή το πνεύμα της μοναξιάς (Alastor or, The Spirit of Solitude), εκδόθηκε μαζί με ορισμένα μικρά ποιήματα.
Το 1818 έγραψε το μεγαλύτερο ποίημάτου με τίτλο Λάων και Κύθνα (Laon and Cythna), το οποίο αργότερα τιτλοφόρησε Η εξέγερση του Ισλάμ (The Revolt of Islam,) Αργότερα έγραψε ή τροποποίησε το ποιήμα Τζούλιαν και Μάνταλο (Julian and Maddalo), ορισμένα από τα ¨πιο θλιμμένα" ποιήματά του, καθώς και την πρώτη πράξη του έργου του Προμηθέας Λυόμενος, το οποίο συνέχισε το επόμενο καλοκαίρι στις Θέρμες του Καρακάλλα στη Ρώμη, όπου άρχισε να γράφει το δράμα του Οι Τσεντσι (The Cenci).
Ο Σέλεϋ μετέβη στην Πίζα. Σύντομα, γύρω του δημιουργήθηκε ο επιλεγόμενος ¨κύκλος της Πίζας", ένας κύκλος επιφανών ΄Αγγλων, Ιρλανδών, Ιταλών και Ελλήνων (μεταξύ των οποίων ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος), στους οποίους προστέθηκε τον επόμενο χρόνο ο Μπάϊρον. Ο φιλελληνισμός του Σέλεϋ εκφράστηκε στο λυρικό δράμα με τίτλο Ελλάς (Hellas1822), έναν χαρμόσυνο παιάνα στον οποίο η απελευθερωμένη Ελλάδα παρουσιαζόταν ως σύμβολο και πηγή της κληρονομιάς ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού. Ο ίδιος έλεγε οτι είχε εμπνευσθεί το έργο από τους Πέρσες του Αισχύλου. Την περίοδο αυτή έγραψε επίσης ένα πεζό με τίτλο Μια υπεράσπιση της ποίησης (A defence of Poetry,1821, εκδόθηκε το 1840) και το μεγάλο ποιήμα Επιψυχίδιον (Epipsychdion, 1821). Ο θάνατος του φίλου του Τζων Κητς του ενέπνευσε το ποίημα Αδωναϊς (Adonais, 1821). Παράλληλα, είχε διατυπώσει τις πολιτικές του απόψεις το 1819 σε ένα φυλλάδιο με τίτλο Μια φιλοσοφική άποψη για τη μεταρρύθμιση (A Philosophical View of Roform), το οποίο όμως δεν εκδόθηκε παρά μόνο το 1920.
Μετά το θάνατό του η Μαίρη Σέλεϋ αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή της στην ταξινόμηση τη διατήρηση και την έκδοση των έργων του και να γράψει τη βιογραφία του.
Πηγή: Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΜΗΝΑΣ ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗΣ,
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΓΚΙΚΑΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΚΑΣ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΦΕΙΑΣ, ΕΛΛΗ ΒΟΖΙΚΙΑΔΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΤΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΛΟΥΤΗΣ, ΘΟΔΩΡΟΣ ΕΞΑΡΧΟΣ, ΜΑΡΙΑ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗ, ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΑΡΛΗΣ, ΘΑΝΟΣ ΚΑΝΕΛΛΗΣ, ΤΡΥΦΩΝ ΚΑΡΑΤΖΑΣ, ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΡΡΑ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
Πέρσι Σέλει,Άγγλος ποιητής:
Καταγόμαστε από τους Έλληνες πολιτιστικά, οι νόμοι μας, οι επιστήμες μας,
οι τέχνες μας έχουν τις ρίζες τους στην ένδοξη Ελλάδα.
Πέρσυ Μπυς Σέλλεϋ / Percy Bysshe Shelley (4 Αυγ. 1792 - 8 Ιουλ. 1822)
Ο Άγγλος ρομαντικός λυρικός ποιητής Πέρσυ Μπυς Σέλεϋ (Percy Bysshe Shelley) γενν
ήθηκε το 1792 στο Φηλντ Πλέις, κοντά στο Χόρσαμ του Σάσεξ, και βρήκε τον θάνατο από πνιγμό στη θάλασσα, στα ανοιχτά του Λιβόρνο, το 1822. Έγραψε τα περισσότερα ποιητικά του έργα, μεταξύ των οποίων τα Προμηθεύς Λυόμενος (Prometheus Unbound), Οι Τσέντσι(The Cenci), Αδωναϊς, μια ελεγεία για τον θάνατο του Τζων Κητς (Adonais: an Elegy on the Death of John Keats), Σε έναν κορυδαλλό (Το a Skylark), το σύννεφο (The Cloud), μετά το 1818, κατά την παραμονή του στην Ιταλία.Από την παιδική του ηλικία διακρινόταν για τη λεπτότητα του συναισθηματικού του κόσμου και την πρωτοτυπία των ιδεών του. Αυτά τα χαρακτηριστικά του, σε συνδυασμό με την εξαίρετη κυριαρχία στα εκφραστικά του μέσα, του προσέδωσαν ιδιαίτερη θέση στην αγγλική λογοτεχνία. Αφιέρωσε τη σύντομη ζωή του στα ιδεώδη της ειρήνης, της αφελφοσύνης και της αγάπης ανάμεσα στα άτομα και στην ανθρωπότητα στο σύνολό της. Η δύναμη και τα ιδεώδη του ήταν συχνά πολύ προωθημένα σε σχέση με τα βιώματα της καθημερινής εμπειρίας του, με αποτέλεσμα τόσο ο ίδιος όσο και οι οικείοι του να υποφέρουν. Από τον πόνο όμως αντλούσε τη δύναμη η οποία διαπερνούσε και την ποίησή του.
Από το 1804 ως το 1808 σπούδασε στο Ήτον και τον Οκτώβριο του 1810 άρχισε να φοιτά στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο της Οξφόρδης όπου συνδέθηκε με στενή φιλία με έναν συμφοιτητή του και μετέπειτα βιογράφο του, τον Τόμας Τζέφερσον Χογκ. Διακρίνονταν και οι δυο για την εκκεντρικότητά τους και συμμερίζονταν τους ίδιους ενθουσιασμούς. Ένιωθαν ευτυχισμένοι με τις σπουδές τους και υπήρξε γι΄αυτούς μεγάλο πλήγμα η αποβολή τους από το κολλέγιο όταν αρνούμενοι να απολογηθούν για ένα φυλλάδιό τους με τίτλο Η αναγκαιότητα του Αθεϊσμού, το οποίο το έστειλαν σε επισκόπους, αρχιεπισκόπους και διευθυντές κολλεγίων. Μετά το γεγονός αυτό έφυγαν τον Μάρτιο του 1811 για το Λονδίνο.
Τον Φεβρουάριο του 1813 ολοκλήρωσε το πρώτο μεγάλο ποιήμα του με τίτλο Βασίλισσα Μαμπ (Queen Mab). Το έργο αυτό αποτελεί την ποιητική σύνοψη της πνευματικής διαμόρφωσης του Σέλεϋ αυτή την περίοδο. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, από βιογραφικής πλευράς, διότι εκφράζει πλήρως όλες τις βασικές του αντιλήψεις. Επειδή κανένας εκδότης δεν ήταν διατεθειμένος να το εκδώσει αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης δίωξής του, ο Σέλεϋ το τύπωσε ιδιωτικά και χάρισε τα αντίτυπα στους φίλους του.
Το 1816 ο Σέλεϋ έγραψε το μεγάλο ποίημά του με τίτλο Αλάστωρ ή το πνεύμα της μοναξιάς (Alastor or, The Spirit of Solitude), εκδόθηκε μαζί με ορισμένα μικρά ποιήματα.
Το 1818 έγραψε το μεγαλύτερο ποίημάτου με τίτλο Λάων και Κύθνα (Laon and Cythna), το οποίο αργότερα τιτλοφόρησε Η εξέγερση του Ισλάμ (The Revolt of Islam,) Αργότερα έγραψε ή τροποποίησε το ποιήμα Τζούλιαν και Μάνταλο (Julian and Maddalo), ορισμένα από τα ¨πιο θλιμμένα" ποιήματά του, καθώς και την πρώτη πράξη του έργου του Προμηθέας Λυόμενος, το οποίο συνέχισε το επόμενο καλοκαίρι στις Θέρμες του Καρακάλλα στη Ρώμη, όπου άρχισε να γράφει το δράμα του Οι Τσεντσι (The Cenci).
Ο Σέλεϋ μετέβη στην Πίζα. Σύντομα, γύρω του δημιουργήθηκε ο επιλεγόμενος ¨κύκλος της Πίζας", ένας κύκλος επιφανών ΄Αγγλων, Ιρλανδών, Ιταλών και Ελλήνων (μεταξύ των οποίων ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος), στους οποίους προστέθηκε τον επόμενο χρόνο ο Μπάϊρον. Ο φιλελληνισμός του Σέλεϋ εκφράστηκε στο λυρικό δράμα με τίτλο Ελλάς (Hellas1822), έναν χαρμόσυνο παιάνα στον οποίο η απελευθερωμένη Ελλάδα παρουσιαζόταν ως σύμβολο και πηγή της κληρονομιάς ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού. Ο ίδιος έλεγε οτι είχε εμπνευσθεί το έργο από τους Πέρσες του Αισχύλου. Την περίοδο αυτή έγραψε επίσης ένα πεζό με τίτλο Μια υπεράσπιση της ποίησης (A defence of Poetry,1821, εκδόθηκε το 1840) και το μεγάλο ποιήμα Επιψυχίδιον (Epipsychdion, 1821). Ο θάνατος του φίλου του Τζων Κητς του ενέπνευσε το ποίημα Αδωναϊς (Adonais, 1821). Παράλληλα, είχε διατυπώσει τις πολιτικές του απόψεις το 1819 σε ένα φυλλάδιο με τίτλο Μια φιλοσοφική άποψη για τη μεταρρύθμιση (A Philosophical View of Roform), το οποίο όμως δεν εκδόθηκε παρά μόνο το 1920.
Μετά το θάνατό του η Μαίρη Σέλεϋ αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή της στην ταξινόμηση τη διατήρηση και την έκδοση των έργων του και να γράψει τη βιογραφία του.
Πηγή: Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα
Τρίτη 22 Μαρτίου 2011
27 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου
Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.) Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο. Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράφει οι: Ζαν Κοκτώ, Άρθουρ Μίλλερ, Λώρενς Ολιβιέ, Ζαν Λουι Μπαρώ, Πήτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκινο Βισκόντι, Μάρτιν Εσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριαν Μνουσκιν, Ρομπέρ Λεπαζ, Αουγκούστο Μποαλ κ.α.
Φέτος το μήνυμα έγραψε η θεατρική συγγραφέας, ηθοποιός. σκηνοθέτιδα και ακαδημαϊκός θεάτρου . Jessica A. Kaahwa, από την Ουγκάντα.
Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας θεάτρου
2011
Μια θεώρηση για το θέατρο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας
Jessica A. Kaahwa
Η σημερινή συνάθροιση είναι μια αληθινή αντανάκλαση της απέραντης δυναμικής του θεάτρου στην κινητοποίηση των κοινοτήτων και τη γεφύρωση των διαχωρισμών Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι το θέατρο θα μπορούσε να είναι ένα ισχυρό εργαλείο για ειρήνη και συμφιλίωση; Ενώ τα έθνη ξοδεύουν τεραστία ποσά για ειρηνευτικές αποστολές σε περιοχές συγκρούσεων στον κόσμο δεν δίνουν τη δέουσα προσοχή στο θέατρο ως εναλλακτικού μέσου μετατροπής και διαχείρισης των συγκρούσεων Πώς μπορούν οι πολίτες της μητέρας γης να πετύχουν την παγκόσμια ειρήνη όταν τα εργαλεία που χρησιμοποιούν προέρχονται από εξωτερικές και προφανώς καταπιεστικές δυνάμεις;
Το θέατρο διεισδύει ανεπαίσθητα στη φοβισμένη και καχύποπτη ανθρώπινη ψυχή μεταβαλλόντας την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και ανοίγοντας έναν κόσμο επιλογών για το άτομο και συνεπώς την κοινότητα Μπορεί να δώσει νόημα στις καθημερινές πραγματικότητες προλαμβάνοντας ένα αβέβαιο μέλλον. Έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με την πολιτική και κοινωνική πλευρά των ανθρώπινων καταστάσεων με απλούς και ευθείς τρόπους. Επειδή είναι περιεκτική τέχνη το θέατρο προσφέρει μια εμπειρία ικανή να υπερβεί προηγούμενες παρανοήσεις.
Επιπρόσθετα. το θέατρο είναι ένα αποδεδειγμένο μέσο προβολής και προώθησης ιδεών τις οποίες συλλογικά υποστηρίζουμε και για τις οποίες είμαστε πρόθυμοι να αγωνιστούμε όταν παραβιάζονται Για να μπορούμε να προσβλέπουμε σε ένα ειρηνικό μέλλον, θα πρέπει οι ίδιοι να κάνουμε την αρχή χρησιμοποιώντας ειρηνικά μέσα που στοχεύουν στην αναζήτηση της κατανόησης. του σεβασμού και της αναγνώρισης της συμβολής του καθενός από μας στην προσπάθεια για επίτευξη της ειρήνης. Το θέατρο είναι εκείνη η παγκόσμια γλώσσα με την οποία μπορούμε να προωθούμε μηνύματα ειρήνης και συμφιλίωσης.
Εμπλέκοντας ενεργά το κοινό το θέατρο μπορεί να ωθήσει πολλούς ανθρώπους να αποδομήσουν παλιές αντιλήψεις Με αυτόν τον τρόπο δίνει στο άτομο την ευκαιρια της αναγέννησης. που τον καθιστα ικανο να κανει επιλογές βασισμένες σε ανανεωμένη γνώση και πραγματικότητα Για να επιτύχει το θέατρο. μαζι με τις αλλες τέχνες. θα πρέπει να προχωρήσουμε τολμηρα στην ενσωμάτωση του στην καθημερινή μας ζωή για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων συγκρούσεως και ειρήνης.
Για την εφαρμογή του κοινωνικού μετασχηματισμού και της αναμορφωσης των κοινοτήτων το θέατρο ήδη υπάρχει σε κατεστραμμένες από τον πόλεμο περιοχές και ανάμεσα σε πληθυσμούς οι όποιοι διαχρονικά υποφέρουν από τη φτώχια ή τις ασθένειες Οι περιπτώσεις επιτυχούς παρέμβασης του θεάτρου στην κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τη στήριξη των θυμάτων του πολέμου αυξάνονται διαρκώς Οι πολιτιστικές πλατφόρμες. όπως το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου το οποίο έχει ως στόχο «την εδραίωση της ειρήνης και φιλίας μεταξύ των ανθρώπων». ενεργοποιούνται ήδη Σε μια εποχή σαν τη δική μας που γνωρίζουμε τη δύναμη του θεάτρου. είναι παρωδία να σωπαίνουμε και να αφήνουμε αυτούς που κρατούν τα όπλα και αυτούς που αμολούν τις βόμβες να είναι οι ειρηνοποιοί του κόσμου μας. Πώς είναι δυνατό τα εργαλεία της αποξένωσης. που πιθανότατα τη διπλασιάζουν. να είναι όργανα ειρήνης και συμφιλίωσης;
Σε αυτήν την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου σας παροτρύνω να συλλογιστείτε αυτό το ενδεχόμενο και να προωθήσετε το θέατρο ως ένα καθολικό εργαλείο για διάλογο, κοινωνική αλλαγή και μεταρρύθμιση. Ενώ τα Ηνωμένα Έθνη ξοδεύουν κολοσσιαία χρηματικά ποσά για ειρηνευτικές αποστολές σε όλο τον κόσμο με τη χρήση των οπλών. το θέατρο αποτελεί μιαν αυθόρμητη. ανθρώπινη. οικονομικότερη και με διάφορα ισχυρότερη εναλλακτική λύση. Αν και μπορεί να μην είναι η μοναδική απάντηση στην επίτευξη του στόχου της ειρήνης, το θέατρο θα πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθεί ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο στις ειρηνευτικές αποστολές.
Jessica A. Kaahwa
Θεατρική συγγραφέας. ηθοποιός. σκηνοθέτιδα. ακαδημαϊκός θεάτρου
Η Jessica A. Kaahwa δεν είναι μονό μια καταξιωμένη θεατρική συγγραφέας. ηθοποιός. σκηνοθέτιδα και ακαδημαϊκός θεάτρου είναι εξίσου καταξιωμένη διεθνώς για την ανθρωπιστική δράση της. Έχει πάρει πολλές υποτροφίες. συμπεριλαμβανομένης της Fulbright και βραβεία για να συνεχίσει την έρευνα και εργασία της στη χρήση του θεάτρου και των μέσων επικοινωνίας ως εποικοδομητικών δυνάμεων σε ζώνες αντιπαραθέσεως και για τη βελτίωση της υγείας.
Η Jessica A. Kaahwa είναι σήμερα λέκτορας στα τμήματα μουσικής χορού και δράματος στο Πανεπιστήμιο Makerere στην Ουγκάντα, από όπου έχει πάρει το μεταπτυχιακό της δίπλωμα. Έχει ταξιδέψει πολύ και έχει πάρει το πρώτο της πτυχίο στο Πανεπιστήμιο Benin στη Νιγηρία Το 2001 πήρε το PhD της στην ιστορία Θεάτρου, τη Θεωρία και την Κριτική από το Πανεπιστήμιο Μαrγlαηd, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Jessica A. Kaahwa έγραφε πάνω από δεκαπέντε θεατρικά έργα για το θέατρο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, συμπεριλαμβανομένων των CORNERSTONE [Ακρογωνιαίος Λίθος], DOG-BITE JUSTICE [Σκυλίσια Δικαιοσύνη] PARADSE FOR EVER [Για Πάντα Παράδεισος], ECHOES OF PEACE [Ηχώ Ειρήνης] και DRUS OF FREEDOM [Τύμπανα Ελευθερίας] Έχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύσει πολλά ατό τα έργα της. Μερικά από τα έργα αυτά είναι: Βασιλιάς Λήρ του Σαίξπηρ, Μάνα Κουράγιο του Μπέρτα Μπρεχτ (το οποίο περιόδευση στη Νότιο Αφρική και την Ουάσιγκτον» και σε συνεργασία σκηνοθέτησε το SOLDIES TALE [ιστορία του Στρατιώτη] του IGOR STRAVINSKY Έχει ερμηνεύσει ρόλους στα Ακρογωνιαίος Λίθος, THINGS MEN DO [Ανθρώπινες Πράξεις] της ROSE MBOWA, OUR HUSBAND HAS GONE MAD [Ο άντρας μας τρελάθηκε] της OLA ROTIMI, DEATH AND KINGS HORSEMAN [Θάνατος και ο ιππέας του Βασιλιά] του WOLE SOYINKA και NO MORE OIL BOOK [Οχι άλλο Βιβλίο Λαδιού] της TUNDE FATUNDE.
Μια ισχυρή συνήγορος των ανθρώπινων δικαιωμάτων. της χρηστής διακυβέρνησης και ανάπτυξης, η Jessica A. Kaahwa υφάνει αδυσώπητα τη φωνή της για την ισότητα των φύλων, την ειρήνη και την επικοινωνία σε συνθήκες αντιπαραθέσεως Έχει επίσης ενορχηστρώσει πολλές εθνικές και διεθνείς πρωτοβουλίες που χρησιμοποίησαν το θέατρο ως μέσο ανάπτυξης και συνεχίζει την έρευνα της για τις πολλαπλές εφαρμογές του θεάτρου σε όλες τις όφεις της κοινωνίας. Έχει δημοσιεύσει συγγράμματα και εγχειρίδια επάνω σε αυτά τα θέματα σε διεθνές επίπεδο και έχει διοργανώσει πολλά εκπαιδευτικά εργαστήρια για διεθνείς και εθνικούς οργανισμούς καθώς και πολλά ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Η Jessica A. Kaahwa είναι ισχυρή οπαδός της «βιωματικής μάθησης», Οι ανθρωπιστικές της δράσης συμπεριλαμβάνουν επίσης την ίδρυση ενός κέντρου για ορφανά παιδία στη φάρμα της στην Ουγκάντα, όπου ξοδεύει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο της μαζί τους με στόχο να τα βοηθήσει να ξανακερδίσουν το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου και ότι είναι ασφαλείς
Η Jessica A. Kaahwa μιλά αγγλικά, γαλλικά, σουαχίλι και τις περισσότερες γλώσσες μπαντού μέσα και γύρω από την Ουγκάντα (μιλά απταίστως τα RUNYAKITARA.
[μτφ Αγγέλα Χριστοφίδου, Κυπριακό Κέντρο του Δ.Ι.Θ.]
Φέτος το μήνυμα έγραψε η θεατρική συγγραφέας, ηθοποιός. σκηνοθέτιδα και ακαδημαϊκός θεάτρου . Jessica A. Kaahwa, από την Ουγκάντα.
Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας θεάτρου
2011
Μια θεώρηση για το θέατρο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας
Jessica A. Kaahwa
Η σημερινή συνάθροιση είναι μια αληθινή αντανάκλαση της απέραντης δυναμικής του θεάτρου στην κινητοποίηση των κοινοτήτων και τη γεφύρωση των διαχωρισμών Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι το θέατρο θα μπορούσε να είναι ένα ισχυρό εργαλείο για ειρήνη και συμφιλίωση; Ενώ τα έθνη ξοδεύουν τεραστία ποσά για ειρηνευτικές αποστολές σε περιοχές συγκρούσεων στον κόσμο δεν δίνουν τη δέουσα προσοχή στο θέατρο ως εναλλακτικού μέσου μετατροπής και διαχείρισης των συγκρούσεων Πώς μπορούν οι πολίτες της μητέρας γης να πετύχουν την παγκόσμια ειρήνη όταν τα εργαλεία που χρησιμοποιούν προέρχονται από εξωτερικές και προφανώς καταπιεστικές δυνάμεις;
Το θέατρο διεισδύει ανεπαίσθητα στη φοβισμένη και καχύποπτη ανθρώπινη ψυχή μεταβαλλόντας την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και ανοίγοντας έναν κόσμο επιλογών για το άτομο και συνεπώς την κοινότητα Μπορεί να δώσει νόημα στις καθημερινές πραγματικότητες προλαμβάνοντας ένα αβέβαιο μέλλον. Έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με την πολιτική και κοινωνική πλευρά των ανθρώπινων καταστάσεων με απλούς και ευθείς τρόπους. Επειδή είναι περιεκτική τέχνη το θέατρο προσφέρει μια εμπειρία ικανή να υπερβεί προηγούμενες παρανοήσεις.
Επιπρόσθετα. το θέατρο είναι ένα αποδεδειγμένο μέσο προβολής και προώθησης ιδεών τις οποίες συλλογικά υποστηρίζουμε και για τις οποίες είμαστε πρόθυμοι να αγωνιστούμε όταν παραβιάζονται Για να μπορούμε να προσβλέπουμε σε ένα ειρηνικό μέλλον, θα πρέπει οι ίδιοι να κάνουμε την αρχή χρησιμοποιώντας ειρηνικά μέσα που στοχεύουν στην αναζήτηση της κατανόησης. του σεβασμού και της αναγνώρισης της συμβολής του καθενός από μας στην προσπάθεια για επίτευξη της ειρήνης. Το θέατρο είναι εκείνη η παγκόσμια γλώσσα με την οποία μπορούμε να προωθούμε μηνύματα ειρήνης και συμφιλίωσης.
Εμπλέκοντας ενεργά το κοινό το θέατρο μπορεί να ωθήσει πολλούς ανθρώπους να αποδομήσουν παλιές αντιλήψεις Με αυτόν τον τρόπο δίνει στο άτομο την ευκαιρια της αναγέννησης. που τον καθιστα ικανο να κανει επιλογές βασισμένες σε ανανεωμένη γνώση και πραγματικότητα Για να επιτύχει το θέατρο. μαζι με τις αλλες τέχνες. θα πρέπει να προχωρήσουμε τολμηρα στην ενσωμάτωση του στην καθημερινή μας ζωή για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων συγκρούσεως και ειρήνης.
Για την εφαρμογή του κοινωνικού μετασχηματισμού και της αναμορφωσης των κοινοτήτων το θέατρο ήδη υπάρχει σε κατεστραμμένες από τον πόλεμο περιοχές και ανάμεσα σε πληθυσμούς οι όποιοι διαχρονικά υποφέρουν από τη φτώχια ή τις ασθένειες Οι περιπτώσεις επιτυχούς παρέμβασης του θεάτρου στην κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση του κοινού για τη στήριξη των θυμάτων του πολέμου αυξάνονται διαρκώς Οι πολιτιστικές πλατφόρμες. όπως το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου το οποίο έχει ως στόχο «την εδραίωση της ειρήνης και φιλίας μεταξύ των ανθρώπων». ενεργοποιούνται ήδη Σε μια εποχή σαν τη δική μας που γνωρίζουμε τη δύναμη του θεάτρου. είναι παρωδία να σωπαίνουμε και να αφήνουμε αυτούς που κρατούν τα όπλα και αυτούς που αμολούν τις βόμβες να είναι οι ειρηνοποιοί του κόσμου μας. Πώς είναι δυνατό τα εργαλεία της αποξένωσης. που πιθανότατα τη διπλασιάζουν. να είναι όργανα ειρήνης και συμφιλίωσης;
Σε αυτήν την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου σας παροτρύνω να συλλογιστείτε αυτό το ενδεχόμενο και να προωθήσετε το θέατρο ως ένα καθολικό εργαλείο για διάλογο, κοινωνική αλλαγή και μεταρρύθμιση. Ενώ τα Ηνωμένα Έθνη ξοδεύουν κολοσσιαία χρηματικά ποσά για ειρηνευτικές αποστολές σε όλο τον κόσμο με τη χρήση των οπλών. το θέατρο αποτελεί μιαν αυθόρμητη. ανθρώπινη. οικονομικότερη και με διάφορα ισχυρότερη εναλλακτική λύση. Αν και μπορεί να μην είναι η μοναδική απάντηση στην επίτευξη του στόχου της ειρήνης, το θέατρο θα πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιηθεί ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο στις ειρηνευτικές αποστολές.
Jessica A. Kaahwa
Θεατρική συγγραφέας. ηθοποιός. σκηνοθέτιδα. ακαδημαϊκός θεάτρου
Η Jessica A. Kaahwa δεν είναι μονό μια καταξιωμένη θεατρική συγγραφέας. ηθοποιός. σκηνοθέτιδα και ακαδημαϊκός θεάτρου είναι εξίσου καταξιωμένη διεθνώς για την ανθρωπιστική δράση της. Έχει πάρει πολλές υποτροφίες. συμπεριλαμβανομένης της Fulbright και βραβεία για να συνεχίσει την έρευνα και εργασία της στη χρήση του θεάτρου και των μέσων επικοινωνίας ως εποικοδομητικών δυνάμεων σε ζώνες αντιπαραθέσεως και για τη βελτίωση της υγείας.
Η Jessica A. Kaahwa είναι σήμερα λέκτορας στα τμήματα μουσικής χορού και δράματος στο Πανεπιστήμιο Makerere στην Ουγκάντα, από όπου έχει πάρει το μεταπτυχιακό της δίπλωμα. Έχει ταξιδέψει πολύ και έχει πάρει το πρώτο της πτυχίο στο Πανεπιστήμιο Benin στη Νιγηρία Το 2001 πήρε το PhD της στην ιστορία Θεάτρου, τη Θεωρία και την Κριτική από το Πανεπιστήμιο Μαrγlαηd, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Jessica A. Kaahwa έγραφε πάνω από δεκαπέντε θεατρικά έργα για το θέατρο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, συμπεριλαμβανομένων των CORNERSTONE [Ακρογωνιαίος Λίθος], DOG-BITE JUSTICE [Σκυλίσια Δικαιοσύνη] PARADSE FOR EVER [Για Πάντα Παράδεισος], ECHOES OF PEACE [Ηχώ Ειρήνης] και DRUS OF FREEDOM [Τύμπανα Ελευθερίας] Έχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύσει πολλά ατό τα έργα της. Μερικά από τα έργα αυτά είναι: Βασιλιάς Λήρ του Σαίξπηρ, Μάνα Κουράγιο του Μπέρτα Μπρεχτ (το οποίο περιόδευση στη Νότιο Αφρική και την Ουάσιγκτον» και σε συνεργασία σκηνοθέτησε το SOLDIES TALE [ιστορία του Στρατιώτη] του IGOR STRAVINSKY Έχει ερμηνεύσει ρόλους στα Ακρογωνιαίος Λίθος, THINGS MEN DO [Ανθρώπινες Πράξεις] της ROSE MBOWA, OUR HUSBAND HAS GONE MAD [Ο άντρας μας τρελάθηκε] της OLA ROTIMI, DEATH AND KINGS HORSEMAN [Θάνατος και ο ιππέας του Βασιλιά] του WOLE SOYINKA και NO MORE OIL BOOK [Οχι άλλο Βιβλίο Λαδιού] της TUNDE FATUNDE.
Μια ισχυρή συνήγορος των ανθρώπινων δικαιωμάτων. της χρηστής διακυβέρνησης και ανάπτυξης, η Jessica A. Kaahwa υφάνει αδυσώπητα τη φωνή της για την ισότητα των φύλων, την ειρήνη και την επικοινωνία σε συνθήκες αντιπαραθέσεως Έχει επίσης ενορχηστρώσει πολλές εθνικές και διεθνείς πρωτοβουλίες που χρησιμοποίησαν το θέατρο ως μέσο ανάπτυξης και συνεχίζει την έρευνα της για τις πολλαπλές εφαρμογές του θεάτρου σε όλες τις όφεις της κοινωνίας. Έχει δημοσιεύσει συγγράμματα και εγχειρίδια επάνω σε αυτά τα θέματα σε διεθνές επίπεδο και έχει διοργανώσει πολλά εκπαιδευτικά εργαστήρια για διεθνείς και εθνικούς οργανισμούς καθώς και πολλά ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Η Jessica A. Kaahwa είναι ισχυρή οπαδός της «βιωματικής μάθησης», Οι ανθρωπιστικές της δράσης συμπεριλαμβάνουν επίσης την ίδρυση ενός κέντρου για ορφανά παιδία στη φάρμα της στην Ουγκάντα, όπου ξοδεύει πολύ από τον ελεύθερο χρόνο της μαζί τους με στόχο να τα βοηθήσει να ξανακερδίσουν το αίσθημα ότι ανήκουν κάπου και ότι είναι ασφαλείς
Η Jessica A. Kaahwa μιλά αγγλικά, γαλλικά, σουαχίλι και τις περισσότερες γλώσσες μπαντού μέσα και γύρω από την Ουγκάντα (μιλά απταίστως τα RUNYAKITARA.
[μτφ Αγγέλα Χριστοφίδου, Κυπριακό Κέντρο του Δ.Ι.Θ.]
ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ του Αντον Τσέχωφ
Πρώτη εκπομπή: 4 Αυγούστου 1978
Επαναληπτικές εκπομπές: 20 Ιουλίου 1994, 7 Φεβρουαρίου 1996
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Αντώνης Δωριάδης,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Αντώνης Δωριάδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Δοξαράς
Επαναληπτικές εκπομπές: 20 Ιουλίου 1994, 7 Φεβρουαρίου 1996
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Αντώνης Δωριάδης,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Αντώνης Δωριάδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Δοξαράς
Ο ΩΡΑΙΟΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ του Ζαν Κοκτώ
Πρώτη εκπομπή: 4 Αυγούστου 1978
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Αντώνης Δωριάδης,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Αντώνης Δωριάδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Δοξαράς
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Αντώνης Δωριάδης,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Αντώνης Δωριάδης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Δοξαράς
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011
ΦΑΥΣΤΑ του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ,
ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ, ΔΕΣΠΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ, ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ, ΒΥΡΩΝ ΠΑΛΛΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΑΚΗΣ, ΕΛΣΑ ΒΕΡΓΗ, ΤΖΟΛΥ ΓΑΡΜΠΗ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΟΥΖΟΥΛΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ
ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ
Παίζουν οι ηθοποιοί: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ, ΔΕΣΠΩ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ, ΝΤΙΝΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΛΗΝΑΙΟΣ, ΒΥΡΩΝ ΠΑΛΛΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΑΚΗΣ, ΕΛΣΑ ΒΕΡΓΗ, ΤΖΟΛΥ ΓΑΡΜΠΗ, ΝΙΚΟΣ ΓΚΟΥΖΟΥΛΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΣ
ΓΚΟΛΦΩ του ΣΠΥΡΟΥ ΠΕΡΕΣΙΑΔΗ
Η Γκόλφω αφορά ένα βουκολικό δραματικό ειδύλλιο σε πέντε πράξεις του Σπύρου Περεσιάδη. Γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε θεατρικά στην Ακράτα, τον τόπο διαμονής του συγγραφέα το 1893. Πολύ σύντομα όμως παραστάθηκε στις Αθηναϊκές σκηνές, στην υπόλοιπη ελληνική επαρχία αλλά και σε πόλεις του εξωτερικού με έντονο ελληνικό στοιχείο (Σμύρνη, Οδησσό, Παρίσι). Η απήχηση που γνώρισε το έργο ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι μικροί θίασοι να το θεωρούν «Σωσίβιο των θιάσων», το έργο δηλαδή που πάντα θα εξασφαλίσει θεατές. Για αυτόν τον λόγο άλλωστε μεταφέρθηκε λίγα χρόνια μετά και στον κινηματογράφο (1914).
Η φτωχή και ορφανή Γκόλφω, μια όμορφη νεαρή βοσκοπούλα που ξενοδουλεύει υπηρετώντας τον τσέλιγκα Ζήση, γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια ενός παλικαριού της περιοχής, του βοσκού Τάσου. Κι ενώ την πολιορκεί το αρχοντόπουλο της περιοχής, ο Κίτσος, εκείνη αρνείται τις προτάσεις του και παραμένει πιστή στους όρκους αγάπης που έχει ανταλλάξει με τον Τάσο. Οι δύο νέοι αρραβωνιάζονται και ετοιμάζονται να παντρευτούν, όταν ο Τάσος δέχεται πιεστικά προξενιά για την εξαδέλφη του Κίτσου και κόρη του τσέλιγκα, Σταυρούλα. Παρά την αρχική του άμεση άρνηση, ο Τάσος τελικά δελεάζεται από τη μεγάλη προίκα της Σταυρούλας και διώχνει την Γκόλφω. Η νεαρή κοπέλα απελπίζεται, χάνει τα λογικά της και καταριέται τον Τάσο. Λίγο πριν τον γάμο τους, η παραλοϊσμένη πια Γκόλφω σηκώνει την κατάρα και τους εύχεται κάθε ευτυχία. Ο Τάσος κλονίζεται από το μεγαλείο του έρωτά της, αλλάζει γνώμη και τρέχει στο κατόπι της, είναι όμως αργά: Η Γκόλφω έχει φαρμακωθεί και ξεψυχά στα χέρια του. Ο Τάσος αυτοκτονεί στο πλευρό της.
Πρώτη εκπομπή: 21 Νοεμβρίου 1955
Επαναληπτικές εκπομπές:
24 Ιουλίου 1955
5 Αυγούστου 1955
5 Αυγούστου 1955
16 Ιανουαρίου 1956
3 Σεπτεμβρίου 1956
31 Μαίου 1959
5 Σεπτεμβρίου 1965
7 Απριλίου 1968
8 Ιουλίου 1979
14 Αυγούστου 1996
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Τάκης Μουζενίδης,
ΜΟΥΣΙΚΗ Νότης Περγιάλης,
ΔΙΑΣΚΕΥΗ Χάρης Λαμπίδης,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Σπύρος Ολύμπιος, Αντιγόνη Βαλάκου, Τζόλυ Γαρμπή, Μαρούλα Ρώτα, Μάνος Κατράκης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Χρήστος Τσαγανέας, Νάσος Κεδράκας, Γκρ Γεωργοπούλου, Νέζος Γιώργος, Ταξιάρχης Φοίβος, Περγιάλης Νότης, Πάλλης Βύρων, Γεωργούλη Αλίκη
Η φτωχή και ορφανή Γκόλφω, μια όμορφη νεαρή βοσκοπούλα που ξενοδουλεύει υπηρετώντας τον τσέλιγκα Ζήση, γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια ενός παλικαριού της περιοχής, του βοσκού Τάσου. Κι ενώ την πολιορκεί το αρχοντόπουλο της περιοχής, ο Κίτσος, εκείνη αρνείται τις προτάσεις του και παραμένει πιστή στους όρκους αγάπης που έχει ανταλλάξει με τον Τάσο. Οι δύο νέοι αρραβωνιάζονται και ετοιμάζονται να παντρευτούν, όταν ο Τάσος δέχεται πιεστικά προξενιά για την εξαδέλφη του Κίτσου και κόρη του τσέλιγκα, Σταυρούλα. Παρά την αρχική του άμεση άρνηση, ο Τάσος τελικά δελεάζεται από τη μεγάλη προίκα της Σταυρούλας και διώχνει την Γκόλφω. Η νεαρή κοπέλα απελπίζεται, χάνει τα λογικά της και καταριέται τον Τάσο. Λίγο πριν τον γάμο τους, η παραλοϊσμένη πια Γκόλφω σηκώνει την κατάρα και τους εύχεται κάθε ευτυχία. Ο Τάσος κλονίζεται από το μεγαλείο του έρωτά της, αλλάζει γνώμη και τρέχει στο κατόπι της, είναι όμως αργά: Η Γκόλφω έχει φαρμακωθεί και ξεψυχά στα χέρια του. Ο Τάσος αυτοκτονεί στο πλευρό της.
Πρώτη εκπομπή: 21 Νοεμβρίου 1955
Επαναληπτικές εκπομπές:
24 Ιουλίου 1955
5 Αυγούστου 1955
5 Αυγούστου 1955
16 Ιανουαρίου 1956
3 Σεπτεμβρίου 1956
31 Μαίου 1959
5 Σεπτεμβρίου 1965
7 Απριλίου 1968
8 Ιουλίου 1979
14 Αυγούστου 1996
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Τάκης Μουζενίδης,
ΜΟΥΣΙΚΗ Νότης Περγιάλης,
ΔΙΑΣΚΕΥΗ Χάρης Λαμπίδης,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Σπύρος Ολύμπιος, Αντιγόνη Βαλάκου, Τζόλυ Γαρμπή, Μαρούλα Ρώτα, Μάνος Κατράκης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Χρήστος Τσαγανέας, Νάσος Κεδράκας, Γκρ Γεωργοπούλου, Νέζος Γιώργος, Ταξιάρχης Φοίβος, Περγιάλης Νότης, Πάλλης Βύρων, Γεωργούλη Αλίκη
Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011
κίνηση διαμαρτυρίας
Για τους σοβαρότατους λόγους που αναφέρει ο Θεόδωρος Καρυώτης καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Mέριλαντ (University College), στις ΗΠΑ http://www.efylakas.com/archives/8339 παρακαλείστε να στείλετε ταχυδρομικώς μία οποιαδήποτε κάρτα στο Καστελλόριζο, στη δ/νση:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα
-Η-
Megisti Municipality or Elementary School
Megisti
851 11
Kastelorizo
Dodekanisa
GREECE
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα
-Η-
Megisti Municipality or Elementary School
Megisti
851 11
Kastelorizo
Dodekanisa
GREECE
Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ 'ΓΡΑΨΕ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ του ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΠΟΥΕΡΟ ΒΑΛΛΙΕΧΟ
Χρονολογία Ηχογράφησης, 30 Νοεμβρίου 1960
Πρώτη εκπομπή: 25 Ιουνίου 1961
Επαναληπτικές εκπομπές: 21 Ιουλίου 1978
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Κροντηράς,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Αργυρώ Μεταξά,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ιουλία Ιατρίδη,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Κώστας Μπάκας, Διονύσης Παγουλάτος, Γιάννης Αργύρης, Γιάννης Βογιατζής, Καίτη Λαμπροπούλου, Χρήστος Κατσιγιάννης
Πρώτη εκπομπή: 25 Ιουνίου 1961
Επαναληπτικές εκπομπές: 21 Ιουλίου 1978
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Κροντηράς,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Αργυρώ Μεταξά,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ιουλία Ιατρίδη,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Τιτίκα Νικηφοράκη, Κώστας Μπάκας, Διονύσης Παγουλάτος, Γιάννης Αργύρης, Γιάννης Βογιατζής, Καίτη Λαμπροπούλου, Χρήστος Κατσιγιάννης
ΞΑΝΘΕΣ – ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΣΟΚΟΠΟΥΛΟΥ
Πρώτη εκπομπή: 15 Απριλίου 1986
Επαναληπτικές εκπομπές: 17 Απριλίου 1986
ΤΕΧΝΙΚΟΣ Δημήτρης Πουλόπουλος,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κωστής Τσώνος,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δανάη Ευαγγελίου,
Δημήτρης Τσούτσης, Στέφανος Κυριακίδης, Πηνελόπη Σταυροπούλου, Δημήτρης Καραμπέτσης, Τζένη Δανιά, Γιάννης Μόρτζος, Ευδοκία Σουβατζή, Νίκος Νικολάου
Επαναληπτικές εκπομπές: 17 Απριλίου 1986
ΤΕΧΝΙΚΟΣ Δημήτρης Πουλόπουλος,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κωστής Τσώνος,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δανάη Ευαγγελίου,
Δημήτρης Τσούτσης, Στέφανος Κυριακίδης, Πηνελόπη Σταυροπούλου, Δημήτρης Καραμπέτσης, Τζένη Δανιά, Γιάννης Μόρτζος, Ευδοκία Σουβατζή, Νίκος Νικολάου
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011
ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΚΑΙ ΛΕΝΑ του ΓΚΕΟΡΓΚ ΜΠΙΧΝΕΡ
Υπόθεση: Ο πρίγκιπας Λεόντιος πλήττει. «Τόσο νέος μέσα σ’ έναν τόσο γερασμένο κόσμο», ο Λεόντιος νιώθει άδειος και απογοητευμένος. Ο βασιλιάς πατέρας του επιμένει να τον παντρέψει με μια πριγκίπισσα, που ο Λεόντιος δεν έχει δει ποτέ, τη Λένα. Ο πρίγκιπας εναντιώνεται στη βασιλική διαταγή και εγκαταλείπει τη χώρα του. Στην περιπλάνησή του, όμως ο Λεόντιος θα συναντήσει τη Λένα– που έχει και αυτή εγκαταλείψει τη χώρα της για τον ίδιο θα λόγο – χωρίς όμως να γνωρίζει ποια είναι.
Οταν το 1836, έναν χρόνο πριν πεθάνει από τύφο, ο 24χρονος Μπίχνερ έγραφε τη μελαγχολική κωμωδία του «Λεόντιος και Λένα» στη Ζυρίχη, εκτός επικράτειας της γερμανικής λογοκρισίας, είχε ήδη γυρίσει την πλάτη στον κλασικιστικό ιδεαλισμό και τον ρομαντισμό της εποχής του, ήταν ένας ένθερμος, παρότι πεσιμιστής, επαναστάτης σε εξορία και πρόδρομος σημαντικών λογοτεχνικών -ισμών του 20ού αιώνα.
Για τον πολιτικοποιημένο ποιητή, το φαινομενικά ρομαντικό παραμύθι σε ύφος σεξπιρικής κωμωδίας αποτελούσε μια σάτιρα της παρακμής και της διαφθοράς των Γερμανών μικρο-ηγεμόνων, με παράλληλη υπαρξιακή σημασία, 130 χρόνια πριν από τις τραγικωμικές ανησυχίες του Θεάτρου του Παραλόγου – «κάποιοι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι μόνο επειδή υπάρχουν»….
Μέσα από σπινθηροβόλους, αυτοσαρκαστικούς διαλόγους, η κοινωνική φάρσα του Μπίχνερ, μεταμφιεσμένη σε ερωτική ιστορία, καταδεικνύει με φαρμάκι τη γελοιότητα μιας άχρηστης εξουσίας. Συναντούμε ένα τσούρμο αυτιστικών σε κρίση ταυτότητας, αλλά σε μακάρια αυτάρκεια, που όμως είναι πολύ λίγη. Οι χαριτωμένοι χασομέρηδες -γαλαζοαίματοι και αυλικοί-ακτινοβολούν την αυθάδεια των ενθουσιασμένων, που μπορούν να είναι όσο ευτράπελοι και εκκεντρικοί τραβά η ψυχή τους. Αντιμετωπίζουν την πλήξη σαν status quo (Λεόντιος: «έχω την υψηλή ασχολία να είμαι αργόσχολος»), χλευάζουν την εργατικότητα (Βαλέριο: «όποιος βγάζει κάλους στα χέρια του θα συλλαμβάνεται»), σε μια ειρωνική αποθέωση της αμπελοφιλοσοφίας, διανθισμένη με κορόνες πολυτελούς Weltschmerz, θανατολαγνείας και μηδενισμού (Λεόντιος: «τόσο νέος μέσα σ’ έναν τόσο γερασμένο κόσμο…»).
Κείμενο ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ - Ελευθεροτυπία, Σάββατο 22 Μαΐου 2010
Ο Γκέοργκ Μπύχνερ (Georg Büchner, Ντάρμστατ 1813-Ζυρίχη 1837) ήταν Γερμανός συγγραφέας και δραματουργός. Προς τιμήν του απονέμεται το Βραβείο Γκέοργκ Μπύχνερ.
Συμμετείχε ενεργά σε επαναστατικά κινήματα φιλελευθερισμού και έγραψε διάφορα συγγράμματα διαμαρτυρίας και διεκδικήσεων, όπως «Ο ταχυδρόμος της Έσσης», όπου υποστήριζε τους χωρικούς. Για τη δραστηριότητά του αυτή καταδιώχτηκε από την αστυνομία και κατέφυγε στη Ζυρίχη, όπου έγινε καθηγητής φυσικών επιστημών στο πανεπιστήμιο. Πέθανε πολύ νέος, γι` αυτό και η συγγραφική του παραγωγή είναι μικρή και αποτελεί δείγμα του μεγάλου πνεύματος του συγγραφέα. Το έργο του Μπύχνερ κατατάσσεται στα πρώτα δείγματα του εξπρεσιονισμού.
Έργα "Ο θάνατος του Δαντόν" , H τραγωδία "Βόιτσεκ" ,
H νουβέλα "Λεντς" , Η κωμωδία "Λεόντιος και Λένα"
Για το ραδιόφωνο: Χρονολογία Ηχογράφησης, 6 Νοεμβρίου 1964
Πρώτη εκπομπή: 3 Φεβρουαρίου 1965
Επαναληπτικές εκπομπές: 3 Μαίου 1972, 4 Μαίου 1994
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Λεωνίδας Τριβιζάς,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Ελλη Σολωμονίδη Μπαλάνου,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Δέσπω Διαμαντίδου,
ΔΙΑΣΚΕΥΗ Δέσπω Διαμαντίδου
Παίζουν οι ηθοποιοί: Κώστας Καζάκος, Γιώργος Πλούτης, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Νάσος Κεδράκας, Γιώργος Κωβαίος, Σταύρος Φαρμάκης, Νίκος Παπαναστασίου, Πέτρος Φυσσούν, Χάρης Νάζος, Λουκιανός Ροζάν, Γιώργος Κυριακίδης, Ελένη Κριτή, Αλίκη Ζωγράφου, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Γιώργος Μοσχίδης, Γρηγόρης Μασσαλάς, Αγγελος Αντωνόπουλος, Δημήτρης Βορρές, Βίκτωρ Παγουλάτος.
Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011
ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ του Κώστα Μαρίνη
ΑΠΟΚΡΗΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
ΕΚΤΑΚΤΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
Χρονολογία Ηχογράφησης, 30 Νοεμβρίου 1964
Πρώτη εκπομπή: 25 Φεβρουαρίου 1965
Επαναληπτικές εκπομπές: 13 Φεβρουαρίου 1972, 1 Μαρτίου 1973, 26 Φεβρουαρίου 1976
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Ιων Νταϊφάς,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δόμνα Σαμίου,
Παίζουν: Ρίτα Μουσούρη, Τζόλυ Γαρμπή, Λούλα Ιωαννίδου, Λουκιανός Ροζάν, Φρόσω Κοκόλα, Μαργαρίτα Λαμπρινού, Νάσος Κεδράκας, Δημήτρης Ντουνάκης, Γιάννης Αργύρης, Δημήτρης Νικολαϊδης.
ΕΚΤΑΚΤΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ
Χρονολογία Ηχογράφησης, 30 Νοεμβρίου 1964
Πρώτη εκπομπή: 25 Φεβρουαρίου 1965
Επαναληπτικές εκπομπές: 13 Φεβρουαρίου 1972, 1 Μαρτίου 1973, 26 Φεβρουαρίου 1976
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Ιων Νταϊφάς,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δόμνα Σαμίου,
Παίζουν: Ρίτα Μουσούρη, Τζόλυ Γαρμπή, Λούλα Ιωαννίδου, Λουκιανός Ροζάν, Φρόσω Κοκόλα, Μαργαρίτα Λαμπρινού, Νάσος Κεδράκας, Δημήτρης Ντουνάκης, Γιάννης Αργύρης, Δημήτρης Νικολαϊδης.
Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011
ΤΣΙΓΓΑΝΙΚΟ ΑΙΜΑ του Θεόφραστου Σακελλαρίδη
Ελληνική Οπερέτα
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Θεόφραστος Σακελλαρίδης
Παίζει η ορχήστρα του ΕΙΡ - Διευθύνει ο Τότης Καραλίβανος.
Παίζουν: Αλίκη Ζωγράφου, Σισίκα Δημητριάδου, Τζόλυ Γαρμπή, Μαρία Μωραίτου, Παρασκευάς Οικονόμου, Αριστείδης Πανταζινάκος, Νίκος Τουφεξιάδης, Σπύρος Καλογεράς, Γιώργος Πλούτης, Ερμής Τρωίζος.
ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ του Γρηγορίου Ξενοπούλου
Το κτήμα του Κωνσταντή έχει σκεπαστεί από μεγάλο πένθος, αφού πριν από εξ μήνες πέθανε η αδελφή του Ευμορφία. Η μάνα τους, η γριά Μπάμπενα , θρηνεί γι αυτήν την ξαφνική απώλεια και κατηγορεί τη νύφη της, Μαρία, ως υπαίτια του θανάτου της αγαπημένης της κόρης, λόγω των εχθρικών της συναισθημάτων. Παραμονή ψυχοσάββατου, την οικογένεια επισκέπτεται ο ανιψιός Λίγερος , αλλά και το πνεύμα της Ευμορφίας. Κάπως έτσι τα πέπλα του μυστηρίου ξεδιπλώνονται …
ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ-ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ-ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ
Χρονολογία Ηχογράφησης, 15 Φεβρουαρίου 1963
εκπομπή: 24 Φεβρουαρίου 1972
Συντελεστές
ΤΕΧΝΙΚΟΣ Γιώργος Φρεν,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Σπύρος Ευαγγελάτος,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Γεράσιμος Μηλιαρέσης,
Στέλιος Βόκοβιτς, Αντιγόνη Βαλάκου, Αφροδίτη Γρηγοριάδου, Ελλη Ξανθάκη
Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΟΥΛΑΣ του Δημητρίου Κορομηλά
“Η τύχη της Μαρούλας”, κωμειδύλλιο του Δημητρίου Κορομηλά
Ηθοποιοί: Αντώνης Περπινιάς, Πέτρος Δαμουλής, Μαρίνα Μπακοπούλου, Μάνος Αντωνίου, Κυριακή Γάσπαρη, Κορίνα Αλεξανδρίδου, Νίκος Τριανταφυλλόπουλος, Νώντας Γαρδέλης , Μπάμπης Βρακάς, Γιώργος Περπινιάς, Ντίνος Χατζόπουλος, Μάρα Κελίδη
Ένα έργο με ελληνικό χρώμα, δίνει την αφορμή για ένα πανηγύρι επί σκηνής. ...Μια πέτρα "σπάει" τη τζαμαρία ενός αθηναϊκού αρχοντόσπιτου. Τι βλέπουμε; Γέλιο, έρωτα, χορό, τραγούδι, γλέντι από διαφορετικούς χαρακτήρες που συναντιούνται και πλέκουν μια ιστορία συνεχόμενων ανατροπών και κωμικών καταστάσεων. Μια πέτρα που ταράζει τα νερά και δοκιμάζει υπολήψεις ανθρώπων.
Ηθοποιοί: Αντώνης Περπινιάς, Πέτρος Δαμουλής, Μαρίνα Μπακοπούλου, Μάνος Αντωνίου, Κυριακή Γάσπαρη, Κορίνα Αλεξανδρίδου, Νίκος Τριανταφυλλόπουλος, Νώντας Γαρδέλης , Μπάμπης Βρακάς, Γιώργος Περπινιάς, Ντίνος Χατζόπουλος, Μάρα Κελίδη
Ένα έργο με ελληνικό χρώμα, δίνει την αφορμή για ένα πανηγύρι επί σκηνής. ...Μια πέτρα "σπάει" τη τζαμαρία ενός αθηναϊκού αρχοντόσπιτου. Τι βλέπουμε; Γέλιο, έρωτα, χορό, τραγούδι, γλέντι από διαφορετικούς χαρακτήρες που συναντιούνται και πλέκουν μια ιστορία συνεχόμενων ανατροπών και κωμικών καταστάσεων. Μια πέτρα που ταράζει τα νερά και δοκιμάζει υπολήψεις ανθρώπων.
ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ του Γιώργου Μυλωνά
Όταν οι καλικάντζαροι αποφασίσουν να ανακατέψουν τα πράγματα τότε μεγάλες παρεξηγήσεις βασανίζουν τους ανθρώπους που έβαλαν στο μάτι.
Όλα όμως θα τελειώσουν όταν έρθει η ώρα του Αγιασμού.
Πρώτη εκπομπή: 6 Ιανουαρίου 1978
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Πέτρος Λεωκράτης,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Γιώργος Παπαστεφάνου,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Δοξαράς, Ντίνα Γιαννακού , Λευτέρης Ελευθεριάδης, Κώστας Πανουργιάς, Καίτη Τριανταφύλλου, Αννα Μπράτσου, Γιώργος Σαπανίδης
Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2010
SANTA CLOWN Ή Άγιος Βασίλης Η ΕΠΙΛΟΓΉ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
Αι-Βασίλης Λαογραφικά
Έθιμα Χριστουγέννων από τον καθηγητή της Λαογραφίας Δημήτρη Λουκάτο
Η μορφή του Αι-Βασίλη
Ο καθηγητής της Λαογραφίας Δημήτρης Λουκάτος στο βιβλίο του
«Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών» γράφει:
Ο δικός μας άγιος Βασίλης
ήταν ένας καθαρά πρωτοχρονιάτικος άγιος, κάτι ανάμεσα στον πραγματικό Ιεράρχη της Καισαρείας και σ' ένα πρόσωπο συμβολικό του Ελληνισμού, που ξεκινούσε από τα βάθη της ελληνικής Ασίας, κι έφτανε την ίδια μέρα σ' όλα τα πλάτη, από τον Πόντο ως την Επτάνησο κι από την Ήπειρο ως την Κύπρο.
Ξεκινούσε σαν μεσαιωνικός πεζοπόρος, αμέσως ύστερ' από τα Χριστούγεννα,
με το ραβδί στο χέρι, και περνούσε απ' τους διάφορους τόπους,
καλόβολος πάντα και κουβεντιαστής με όσους συναντούσε.
Δεν κρατούσε κοφίνι στην πλάτη του ούτε σακί φορτωμένο με δώρα.
Εκείνο που έφερνε στους ανθρώπους ήταν περισσότερο συμβολικό:
η καλή τύχη ιδιαίτερα κι η ιερατική ευλογία του.
Το μόνο κάπως συγκεκριμένο ήταν το μαγικό ραβδί του, απ' όπου με θαυμαστό τρόπο βλάσταιναν ή ζωντάνευαν κλαδιά και πέρδικες, σύμβολα των αντίστοιχων δώρων, που θα μπορούσε να μοιράσει στους ευνοουμένους του.
Η πατρίδα του ανατολικού Αι-Βασίλη είναι η Μικρά Ασία, και είναι γραμματισμένος, κατάγεται από την Καισαρεία και «βαστάει κόλλα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι» και προσφέρει ως δώρο « τη σταθερή και διαχρονική χαρά της γνώσης» .
Στην Δύση υπήρχε άλλος τύπος του δικού μας Αι-Βασίλη.
Στην Ευρώπη και ιδίως στην Ολλανδία ήταν ο Sinter Klaas, ο οποίος ήταν ο προστάτης των ναυτικών, των εμπόρων και των παιδιών, έτσι όπως αυτός λατρεύτηκε στις κάτω Χώρες, κυρίως από τον 12ο αιώνα και μετά.
Τον 17ο αιώνα Ολλανδοί Καλβινιστές μεταναστεύοντας στην Αμερική έπαιρναν μαζί τους και την εικόνα του Αγίου Νικολάου και έγινε ο Saint Nick και ο Santa Claus. Μετακινήθηκε όμως μερικές εβδομάδες αργότερα για να επισκεφθεί τα παιδιά την παραμονή των Χριστουγέννων.
Ο τύπος αυτός ταξίδευσε και σε άλλες Χώρες. Γύρω στα 1870 η γλυκιά και γενναιόδωρη μορφή του ταξίδεψε και στην Βρεταννία, όπου και συγχωνεύτηκε με τον σκανδιναβικής προέλευσης, πατέρα των Χριστουγέννων και γέννησε μύθους, θρύλους, τραγουδάκια και αξεπέραστες συνήθειες.
Ταυτιζόμενος ο Saint Nick, με τον Santa Claus και τον Father Christmas μεταφέρθηκε στην Αμερική από τους Ευρωπαίους μετανάστες και όπως ήταν επόμενο εκεί αλλάζει μορφή, αποκτά την μορφή του καλοθρεμμένου και ολοπόρφυρου αγίου, που επειδή δεν μπορεί να ζει στις χιονισμένες πλαγιές του Άσπεν ή του Βερμόντ για λόγους παραδοσιακής αλλά και εμπορικής αποστασιοποίησης μένει κάπου στον Βόρειο Πόλο» .
Βεβαίως, εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι αυτός ο "τύπος", που στην Ευρώπη και την Αμερική ονομάσθηκε Saint Nick, Santa Claus και Father Cristmas, από μας ονομάζεται Αι-Βασίλης.
Οι δυτικοί δεν τον ονομάζουν Αι-Βασίλη, αλλά Saint Nick, Santa Claus και Father Cristmas.
Εμείς ταυτίσαμε τον δυτικό αυτόν "τύπο" με τον Αι-Βασίλη, αφού εξοβελίσαμε τον δικό μας Άγιο Βασίλειο.
Ο σημερινός Αι-Βασίλης
Ο σημερινός Αι-Βασίλης είναι δημιούργημα του αγγλοσαξωνικού κόσμου και απηχεί την νοοτροπία του. Ο Αι-Βασίλης αυτός γεννήθηκε αρχές του 19ου αιώνα από έναν αστό προτεστάντη καθηγητή, τον Κλημέντιο Κλάρκ Μούρ πού έγραψε για τα παιδιά του μια ιστορία με ήρωα έναν Αι-Βασίλη, την The Night Before Christmas και δημοσιεύθηκε την 23 Δεκεμβρίου του έτους 1823 στην εφημερίδα « Sentinel» .
Η ιστορία αυτή εικονογραφήθηκε από τον πατέρα του χιουμοριστικού αμερικανικού σχεδίου Τόμας Νάστ, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής και δανείστηκε στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων αλλά και την παραδομένη μορφή του πλανόδιου γερμανού εμπόρου .
Υπάρχουν αναλύσεις σύμφωνα με τις οποίες « ο Άγιος Βασίλης γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του αμερικανικού Εμφυλίου, όταν ο Νάστ εργαζόταν στο Harper's Weekly, στο μεγαλύτερο περιοδικό της εποχής, και του είχε ανατεθεί να απεικονίζει με αλληγορικές εικόνες τα δρώμενα του πολέμου. Μία από αυτές ήταν "ο Άγιος Βασίλης στο στρατόπεδο", όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά ο Άγιος με τα χαρακτηριστικά ενός ευτραφούς άνδρα, ολοστρόγγυλου και ροδαλού, καλυμμένου από άστρα, ο οποίος μοίραζε δώρα σε ένα στρατόπεδο των Βορείων. Ο Άγιος Βασίλης του Νάστ δεν εξελίχθηκε, παρέμεινε ο ίδιος με το κόκκινο κουστούμι με τα λευκά γουνάκια, την άσπρη γενιάδα και τα παιχνίδια του.
Με αυτό το σκίτσο, τα Χριστούγεννα έγιναν ημέρα αργίας και ο Άγιος Βασίλης αναγορεύτηκε σε τοπική θεότητα - καλόκαρδο πνεύμα που αντιπροσώπευε την ευημερία και την οικογενειακή ζωή των Βορείων, σε αντίθεση με το μύθο της ιπποτικής παράδοσης και της βαθύτατα ιθαγενούς κολτούρας του Νότου.
Βασισμένος στην επιτυχία που γνώρισε το έργο του το 1862, ο Νάστ συνέχισε να παράγει σχέδια του Άγιου Βασίλη κάθε Χριστούγεννα κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου.
Και η σύλληψή του έγινε αποδεκτή, διότι έδωσε στην παραδοσιακή ασκητική αυστηρή και αποστεωμένη εικόνα του Father Christmas του Pelze - Nicol και του Pere Noel, μια άλλη διάσταση που αντικατόπτριζε την αφθονία και την ευμάρεια.
Στις αρχές του αιώνα μας
ο αι-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Σε αυτό συνετέλεσε η Κόκα-Κόλα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, περίπου όπως είναι σήμερα, η Κόκα-Κόλα αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, που η Κόκα Κόλα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμωνιάτικη διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα της Κόκα Κόλα καί... να τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.
Αι-Βασίλης και καμινάδες
Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αι-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μούρ με τίτλο « μιά επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος « δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι» .
Επομένως
ο αι-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη ηδονή της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αι-Βασίλη.
Άγιος Νικόλαος ή Σάντα Κλάους
Για τις χώρες της Δύσης αυτός που φέρνει τα δώρα στους φτωχούς και τα παιδιά είναι ο Άγιος Νικόλαος ή Santa Clause, τον οποίο στην Ελλάδα γιορτάζουμε στις
6 Δεκεμβρίου και τον θεωρούμε προστάτη των Ναυτικών.
Στην Ιστορία του Αγίου Νικολάου, ως προστάτη των φτωχών και των παιδιών, οι λαοί του βορρά ανάμιξαν και στοιχεία από αρχαιότερους μύθους, όπως τα ξωτικά, το άστρο του βορρά, το έλκηθρο. Έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος του Σάντα Κλάους, ενός ευτραφούς τύπου με στρογγυλά γυαλιά λευκά γένια, κόκκινη στολή και μαγικές ικανότητες, ο οποίος κατοικεί στο Βόρειο Πόλο και περιστοιχίζεται από νεράιδες του χιονιού και ξωτικά.
Ο Άγιος Νικόλαος εικονογραφείται στην ορθόδοξη παράδοση, ως γέροντας, ασπρογένης επίσκοπος και επειδή την πρώτη του Γενάρη γιορτάζει ο Άγιος Βασίλειος και συνηθίζουμε να προσφέρουμε δώρα την Πρωτοχρονιά, συνδυάστηκε το όνομα του εορτάζοντος Αγίου Βασιλείου με τη μορφή του άλλου Αγίου, του Αγίου Νικολάου, ο οποίος θεωρείται στη Δύση ως ο καλός παππούς Άγιος, που μοιράζει τα δώρα.
Πάντως αν θέλετε αναζητήστε το βιβλίο
"Ο Δικός μας Άγιος Βασίλης", του Βαγγέλη Ηλιόπουλου.
Το βιβλίο δε μιλάει για
το χοντρό Αϊ-Βασίλη, σαν αυτό της Coca Cola, αλλά γι' αυτόν τον αδύνατο και ψηλό Αι-Βασίλη, αυτόν που έρχεται από τη Καισαρεία.
Πιο συγκεκριμένα μιλάει για μια οικογένεια που είναι πολύ φτωχή κι έχει πέντε παιδιά. Οι δυο γονείς, που δεν είχαν χρήματα, πήγαν στην πόλη να δουλέψουν και τα παιδιά έμειναν μόνα στο σπίτι. Όλα ήταν κορίτσια εκτός από το πέμπτο που ήταν αγόρι.
Η μεγάλη αδερφή φρόντιζε να ντύνονται με ζεστά ρούχα και να τρώνε καλά. Περισσότερο φρόντιζε το μικρούλη, τον Ιωάννη. Τις νύχτες μάλιστα φρόντιζε να τον σκεπάζει πολύ καλά με τη χοντρή κουβέρτα, που καμιά αδερφή δεν την ήθελε. Όμως τα φαγητά σιγά - σιγά λιγόστευαν και η μεγάλη αδερφή, η Μαρία, παρακάλεσε τις άλλες αδερφές να τρώνε λιγότερο, για να τρώει περισσότερο ο Ιωάννης. Σε λίγο άρχισαν να τους τελειώνουν και τα ξύλα. Ο μικρός παραπονιόταν.
Πριν ξαπλώσουν τα κορίτσια παρακάλεσαν το Θεό να λιώσουν τα χιόνια, για να μπορέσουν να βγουν έξω στην αυλή, ενώ ο Ιωάννης παρακάλεσε το Θεό να κάνει τους γονείς του να επιστρέψουν φέρνοντας δώρα και φαγητά. Την επόμενη μέρα χτύπησε η πόρτα και είδαν έναν αδύνατο γεροντάκο που ήθελε να ξεκουραστεί. Τα παιδιά πρόσεξαν ότι στη ζώνη του είχε περασμένο χαρτί και καλαμάρι. Τα παιδιά τον καλοδέχτηκαν και του πρόσφεραν ένα ζεστό ρόφημα.
Σε λίγο ο ξένος βγήκε κι επέστρεψε με μια αγκαλιά ξύλα για τη φωτιά. Τότε ο Ιωάννης του παραπονέθηκε γιατί περίμενε κάποιον με δώρα.
Ο ξένος πήγε, λοιπόν, στην κουζίνα και μεταμόρφωσε το μπαστούνι του σ' ένα δέντρο απ' όπου κρέμονταν φλουριά και είπε στα παιδιά ότι αυτά τα φλουριά θα τα έβαζε μέσα σε πίτες και θα τις μοίραζε σ' όλο τον κόσμο. Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε στο βιβλίο...
Έθιμα Χριστουγέννων από τον καθηγητή της Λαογραφίας Δημήτρη Λουκάτο
Η μορφή του Αι-Βασίλη
Ο καθηγητής της Λαογραφίας Δημήτρης Λουκάτος στο βιβλίο του
«Χριστουγεννιάτικα και των γιορτών» γράφει:
Ο δικός μας άγιος Βασίλης
ήταν ένας καθαρά πρωτοχρονιάτικος άγιος, κάτι ανάμεσα στον πραγματικό Ιεράρχη της Καισαρείας και σ' ένα πρόσωπο συμβολικό του Ελληνισμού, που ξεκινούσε από τα βάθη της ελληνικής Ασίας, κι έφτανε την ίδια μέρα σ' όλα τα πλάτη, από τον Πόντο ως την Επτάνησο κι από την Ήπειρο ως την Κύπρο.
Ξεκινούσε σαν μεσαιωνικός πεζοπόρος, αμέσως ύστερ' από τα Χριστούγεννα,
με το ραβδί στο χέρι, και περνούσε απ' τους διάφορους τόπους,
καλόβολος πάντα και κουβεντιαστής με όσους συναντούσε.
Δεν κρατούσε κοφίνι στην πλάτη του ούτε σακί φορτωμένο με δώρα.
Εκείνο που έφερνε στους ανθρώπους ήταν περισσότερο συμβολικό:
η καλή τύχη ιδιαίτερα κι η ιερατική ευλογία του.
Το μόνο κάπως συγκεκριμένο ήταν το μαγικό ραβδί του, απ' όπου με θαυμαστό τρόπο βλάσταιναν ή ζωντάνευαν κλαδιά και πέρδικες, σύμβολα των αντίστοιχων δώρων, που θα μπορούσε να μοιράσει στους ευνοουμένους του.
Η πατρίδα του ανατολικού Αι-Βασίλη είναι η Μικρά Ασία, και είναι γραμματισμένος, κατάγεται από την Καισαρεία και «βαστάει κόλλα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι» και προσφέρει ως δώρο « τη σταθερή και διαχρονική χαρά της γνώσης» .
Στην Δύση υπήρχε άλλος τύπος του δικού μας Αι-Βασίλη.
Στην Ευρώπη και ιδίως στην Ολλανδία ήταν ο Sinter Klaas, ο οποίος ήταν ο προστάτης των ναυτικών, των εμπόρων και των παιδιών, έτσι όπως αυτός λατρεύτηκε στις κάτω Χώρες, κυρίως από τον 12ο αιώνα και μετά.
Τον 17ο αιώνα Ολλανδοί Καλβινιστές μεταναστεύοντας στην Αμερική έπαιρναν μαζί τους και την εικόνα του Αγίου Νικολάου και έγινε ο Saint Nick και ο Santa Claus. Μετακινήθηκε όμως μερικές εβδομάδες αργότερα για να επισκεφθεί τα παιδιά την παραμονή των Χριστουγέννων.
Ο τύπος αυτός ταξίδευσε και σε άλλες Χώρες. Γύρω στα 1870 η γλυκιά και γενναιόδωρη μορφή του ταξίδεψε και στην Βρεταννία, όπου και συγχωνεύτηκε με τον σκανδιναβικής προέλευσης, πατέρα των Χριστουγέννων και γέννησε μύθους, θρύλους, τραγουδάκια και αξεπέραστες συνήθειες.
Ταυτιζόμενος ο Saint Nick, με τον Santa Claus και τον Father Christmas μεταφέρθηκε στην Αμερική από τους Ευρωπαίους μετανάστες και όπως ήταν επόμενο εκεί αλλάζει μορφή, αποκτά την μορφή του καλοθρεμμένου και ολοπόρφυρου αγίου, που επειδή δεν μπορεί να ζει στις χιονισμένες πλαγιές του Άσπεν ή του Βερμόντ για λόγους παραδοσιακής αλλά και εμπορικής αποστασιοποίησης μένει κάπου στον Βόρειο Πόλο» .
Βεβαίως, εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι αυτός ο "τύπος", που στην Ευρώπη και την Αμερική ονομάσθηκε Saint Nick, Santa Claus και Father Cristmas, από μας ονομάζεται Αι-Βασίλης.
Οι δυτικοί δεν τον ονομάζουν Αι-Βασίλη, αλλά Saint Nick, Santa Claus και Father Cristmas.
Εμείς ταυτίσαμε τον δυτικό αυτόν "τύπο" με τον Αι-Βασίλη, αφού εξοβελίσαμε τον δικό μας Άγιο Βασίλειο.
Ο σημερινός Αι-Βασίλης
Ο σημερινός Αι-Βασίλης είναι δημιούργημα του αγγλοσαξωνικού κόσμου και απηχεί την νοοτροπία του. Ο Αι-Βασίλης αυτός γεννήθηκε αρχές του 19ου αιώνα από έναν αστό προτεστάντη καθηγητή, τον Κλημέντιο Κλάρκ Μούρ πού έγραψε για τα παιδιά του μια ιστορία με ήρωα έναν Αι-Βασίλη, την The Night Before Christmas και δημοσιεύθηκε την 23 Δεκεμβρίου του έτους 1823 στην εφημερίδα « Sentinel» .
Η ιστορία αυτή εικονογραφήθηκε από τον πατέρα του χιουμοριστικού αμερικανικού σχεδίου Τόμας Νάστ, ο οποίος ήταν γερμανικής καταγωγής και δανείστηκε στοιχεία από την γερμανική λαϊκή παράδοση των Χριστουγέννων αλλά και την παραδομένη μορφή του πλανόδιου γερμανού εμπόρου .
Υπάρχουν αναλύσεις σύμφωνα με τις οποίες « ο Άγιος Βασίλης γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του αμερικανικού Εμφυλίου, όταν ο Νάστ εργαζόταν στο Harper's Weekly, στο μεγαλύτερο περιοδικό της εποχής, και του είχε ανατεθεί να απεικονίζει με αλληγορικές εικόνες τα δρώμενα του πολέμου. Μία από αυτές ήταν "ο Άγιος Βασίλης στο στρατόπεδο", όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά ο Άγιος με τα χαρακτηριστικά ενός ευτραφούς άνδρα, ολοστρόγγυλου και ροδαλού, καλυμμένου από άστρα, ο οποίος μοίραζε δώρα σε ένα στρατόπεδο των Βορείων. Ο Άγιος Βασίλης του Νάστ δεν εξελίχθηκε, παρέμεινε ο ίδιος με το κόκκινο κουστούμι με τα λευκά γουνάκια, την άσπρη γενιάδα και τα παιχνίδια του.
Με αυτό το σκίτσο, τα Χριστούγεννα έγιναν ημέρα αργίας και ο Άγιος Βασίλης αναγορεύτηκε σε τοπική θεότητα - καλόκαρδο πνεύμα που αντιπροσώπευε την ευημερία και την οικογενειακή ζωή των Βορείων, σε αντίθεση με το μύθο της ιπποτικής παράδοσης και της βαθύτατα ιθαγενούς κολτούρας του Νότου.
Βασισμένος στην επιτυχία που γνώρισε το έργο του το 1862, ο Νάστ συνέχισε να παράγει σχέδια του Άγιου Βασίλη κάθε Χριστούγεννα κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου.
Και η σύλληψή του έγινε αποδεκτή, διότι έδωσε στην παραδοσιακή ασκητική αυστηρή και αποστεωμένη εικόνα του Father Christmas του Pelze - Nicol και του Pere Noel, μια άλλη διάσταση που αντικατόπτριζε την αφθονία και την ευμάρεια.
Στις αρχές του αιώνα μας
ο αι-Βασίλης άλλαξε κάπως μορφή, και έγινε όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σήμερα. Σε αυτό συνετέλεσε η Κόκα-Κόλα. Κι αν ήταν ο σκιτσογράφος Τόμας Νάστ που τον φαντάστηκε πρώτος, περίπου όπως είναι σήμερα, η Κόκα-Κόλα αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει η μορφή του τόσο δημοφιλής. Στα 1931, που η Κόκα Κόλα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Σάντα Κλάους στη χειμωνιάτικη διαφημιστική της εκστρατεία και ανέθεσε σε έναν άλλο Αμερικανό καλλιτέχνη, τον Χάντον Σάνμπλομ, να τον σχεδιάσει. Εκείνος διάλεξε για τον Άγιο τα χρώματα της Κόκα Κόλα καί... να τος, με τις μαύρες μπότες του, το μακρύ σκουφί του, το κόκκινο κοστούμι του και την άσπρη του γούνα, όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.
Αι-Βασίλης και καμινάδες
Η παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Αι-Βασίλης περνά μέσα από καμινάδες για να δώσει δώρα στα παιδιά προέρχεται από το ποίημα του Κλέμεντ Μούρ με τίτλο « μιά επίσκεψη του Αγίου Νικόλα», ο οποίος « δανείστηκε την ιδέα της καμινάδας, μαζί με την ιδέα του έλκηθρου και των οκτώ ελαφιών που το σέρνουν, από ένα φινλανδικό παραμύθι» .
Επομένως
ο αι-Βασίλης της Μικράς Ασίας που είναι εγγράμματος και δίδει ως δώρο την γνώση, μετατρέπεται στον Σάντα Κλάους που δίδει την εφήμερη ηδονή της κατανάλωσης και έρχεται σε μας μετονομαζόμενος σε Αι-Βασίλη.
Άγιος Νικόλαος ή Σάντα Κλάους
Για τις χώρες της Δύσης αυτός που φέρνει τα δώρα στους φτωχούς και τα παιδιά είναι ο Άγιος Νικόλαος ή Santa Clause, τον οποίο στην Ελλάδα γιορτάζουμε στις
6 Δεκεμβρίου και τον θεωρούμε προστάτη των Ναυτικών.
Στην Ιστορία του Αγίου Νικολάου, ως προστάτη των φτωχών και των παιδιών, οι λαοί του βορρά ανάμιξαν και στοιχεία από αρχαιότερους μύθους, όπως τα ξωτικά, το άστρο του βορρά, το έλκηθρο. Έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος του Σάντα Κλάους, ενός ευτραφούς τύπου με στρογγυλά γυαλιά λευκά γένια, κόκκινη στολή και μαγικές ικανότητες, ο οποίος κατοικεί στο Βόρειο Πόλο και περιστοιχίζεται από νεράιδες του χιονιού και ξωτικά.
Ο Άγιος Νικόλαος εικονογραφείται στην ορθόδοξη παράδοση, ως γέροντας, ασπρογένης επίσκοπος και επειδή την πρώτη του Γενάρη γιορτάζει ο Άγιος Βασίλειος και συνηθίζουμε να προσφέρουμε δώρα την Πρωτοχρονιά, συνδυάστηκε το όνομα του εορτάζοντος Αγίου Βασιλείου με τη μορφή του άλλου Αγίου, του Αγίου Νικολάου, ο οποίος θεωρείται στη Δύση ως ο καλός παππούς Άγιος, που μοιράζει τα δώρα.
Πάντως αν θέλετε αναζητήστε το βιβλίο
"Ο Δικός μας Άγιος Βασίλης", του Βαγγέλη Ηλιόπουλου.
Το βιβλίο δε μιλάει για
το χοντρό Αϊ-Βασίλη, σαν αυτό της Coca Cola, αλλά γι' αυτόν τον αδύνατο και ψηλό Αι-Βασίλη, αυτόν που έρχεται από τη Καισαρεία.
Πιο συγκεκριμένα μιλάει για μια οικογένεια που είναι πολύ φτωχή κι έχει πέντε παιδιά. Οι δυο γονείς, που δεν είχαν χρήματα, πήγαν στην πόλη να δουλέψουν και τα παιδιά έμειναν μόνα στο σπίτι. Όλα ήταν κορίτσια εκτός από το πέμπτο που ήταν αγόρι.
Η μεγάλη αδερφή φρόντιζε να ντύνονται με ζεστά ρούχα και να τρώνε καλά. Περισσότερο φρόντιζε το μικρούλη, τον Ιωάννη. Τις νύχτες μάλιστα φρόντιζε να τον σκεπάζει πολύ καλά με τη χοντρή κουβέρτα, που καμιά αδερφή δεν την ήθελε. Όμως τα φαγητά σιγά - σιγά λιγόστευαν και η μεγάλη αδερφή, η Μαρία, παρακάλεσε τις άλλες αδερφές να τρώνε λιγότερο, για να τρώει περισσότερο ο Ιωάννης. Σε λίγο άρχισαν να τους τελειώνουν και τα ξύλα. Ο μικρός παραπονιόταν.
Πριν ξαπλώσουν τα κορίτσια παρακάλεσαν το Θεό να λιώσουν τα χιόνια, για να μπορέσουν να βγουν έξω στην αυλή, ενώ ο Ιωάννης παρακάλεσε το Θεό να κάνει τους γονείς του να επιστρέψουν φέρνοντας δώρα και φαγητά. Την επόμενη μέρα χτύπησε η πόρτα και είδαν έναν αδύνατο γεροντάκο που ήθελε να ξεκουραστεί. Τα παιδιά πρόσεξαν ότι στη ζώνη του είχε περασμένο χαρτί και καλαμάρι. Τα παιδιά τον καλοδέχτηκαν και του πρόσφεραν ένα ζεστό ρόφημα.
Σε λίγο ο ξένος βγήκε κι επέστρεψε με μια αγκαλιά ξύλα για τη φωτιά. Τότε ο Ιωάννης του παραπονέθηκε γιατί περίμενε κάποιον με δώρα.
Ο ξένος πήγε, λοιπόν, στην κουζίνα και μεταμόρφωσε το μπαστούνι του σ' ένα δέντρο απ' όπου κρέμονταν φλουριά και είπε στα παιδιά ότι αυτά τα φλουριά θα τα έβαζε μέσα σε πίτες και θα τις μοίραζε σ' όλο τον κόσμο. Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε στο βιβλίο...
Η ομάδα του blog
ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ - Greek Theatrical Evenings
εύχεται σε όλους σας
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ
εύχεται σε όλους σας
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ
Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010
Πρωτοχρονιές της παλιάς Αθήνας του Κώστα Πρετεντέρη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μίμης Φωτόπουλος, Λουκιανός Ροζάν, Νάσος Κεδράκας, Γιώργος Κρίνος, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Αλέκος Ουδινότητς, Χρήστος Τσαγανέας, Πόπη Κόντου, Λευτέρης Σφακιανάκης, Ταυγέτη Μπασούρη, Νέλλη Ρούμπου, Ασή Μιχαηλίδου, Γιάννης Φέρμης, Γιώργος Πλούτης, Ευγενία Περιορή, Δημήτρης Νικολαίδης, Κατερίνα Γιουλάκη, Μπέμπη Μωραιτοπούλου, Δήμος Σταρένιος, Νάντια Χωραφά, Σούλη Σαμπάχ, Βύρων Πάλλης, Φραγκούλης Φραγκούλης, Ρένος Βρεττάκος.
Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Ο μαστρο -Παύλος ο Πισκολέτος, ο ήρωας στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη "Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη" δεν ήταν κακός, αγαπούσε την οικογένειά του, αλλά έπινε λίγο παραπάνω και τεμπέλιαζε λίγο περισσότερο. Η αλήθεια όμως ήταν, ότι πολύ θα ήθελε να είχε λίγα λεφτά για ν' αγοράσει τουλάχιστον μια γαλοπούλα. Και από κείνο το σημείο αρχίζει η χριστουγεννιάτικη περιπέτειά του...
Χρονολογία Ηχογράφησης Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 1966
Πρώτη εκπομπή: 25 Δεκεμβρίου 1966
Επαναληπτικές εκπομπές: 29 Δεκεμβρίου 1973, 26 Δεκεμβρίου 1975, 25 Δεκεμβρίου 1993
Καρράς Βασίλης, ΤΕΧΝΙΚΟΣ
Κωστόπουλος Λάμπρος, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Σαμίου Δόμνα, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ
Μπουρούνης Δημήτριος, ΔΙΑΣΚΕΥΗ
Παίζουν οι ηθοποιοί: Νότης Περγιάλης, Γιάννης Αργύρης, Τάκης Βουλαλάς, Τζόλυ Γαρμπή, Δημήτρης Τσούτσης, Θάνος Δαδινόπουλος, Θόδωρος Μορίδης, Κώστας Κοσμόπουλος, Νάσος Κεδράκας, Κώστας Καφάσης, Νέλη Μαρσέλλου, Αγλαϊα Παγκάλου
Χρονολογία Ηχογράφησης Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 1966
Πρώτη εκπομπή: 25 Δεκεμβρίου 1966
Επαναληπτικές εκπομπές: 29 Δεκεμβρίου 1973, 26 Δεκεμβρίου 1975, 25 Δεκεμβρίου 1993
Καρράς Βασίλης, ΤΕΧΝΙΚΟΣ
Κωστόπουλος Λάμπρος, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Σαμίου Δόμνα, ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ
Μπουρούνης Δημήτριος, ΔΙΑΣΚΕΥΗ
Παίζουν οι ηθοποιοί: Νότης Περγιάλης, Γιάννης Αργύρης, Τάκης Βουλαλάς, Τζόλυ Γαρμπή, Δημήτρης Τσούτσης, Θάνος Δαδινόπουλος, Θόδωρος Μορίδης, Κώστας Κοσμόπουλος, Νάσος Κεδράκας, Κώστας Καφάσης, Νέλη Μαρσέλλου, Αγλαϊα Παγκάλου
Οι παλιοί καιροί του Χάρολντ Πίντερ
Παλιοί καιροί του Χάρολντ Πίντερ
- (Μάιος 1981)
θίασος "ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ"
Κέιτ - Πέπη Οικονομοπούλου
Ντήλυ - Δημήτρης Οικονόμου
Άννα - Μιράντα Σταθάτου
Οι Παλιοί Καιροί πραγματεύονται την επανασύνδεση παλιών φίλων: ένα μεσήλικο ζευγάρι, ο Ντήλυ και η Κέητ, και η Άννα, η συγκάτοικος της Κέητ, είκοσι χρόνια πριν. Καθώς συζητούν, προκαλούν ο ένας τον άλλον ανασύροντας μνήμες από το παρελθόν, το παρελθόν όμως διαθλάται. Τι πραγματικά συνέβη είκοσι χρόνια πριν, και τι συμβαίνει στη σκηνή; Στο έργο ο Ντήλυ ισχυρίζεται ότι πρωτοσυνάντησε την γυναίκα του βγαίνοντας από το σινεμά όπου είχαν δει την ταινία Απόκληρος.
Χρονολογία Ηχογράφησης, 3 Μαίου 1982
Πρώτη εκπομπή: 16 Μαίου 1982
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Πέπη Οικονομοπούλου,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Γιάννης Μανωλιδάκης,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Πέπη Οικονομοπούλου,
ΔΙΑΣΚΕΥΗ Δημήτρης Οικονόμου,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Πέπη Οικονομοπούλου, Δημήτρης Οικονόμου, Κατερίνα Καραγιάννη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
