Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011
Ο ανακριτής έρχεται - Πρίσλεϋ Τζων Μπόυντον
12:39 μ.μ. | Αναρτήθηκε από
nik

Μια νύχτα του 1912 στο σπίτι του εργοστασιάρχη Άρθουρ Μπέρλινγκ έχουν αρραβωνιάσματα. Η ευχάριστη ατμόσφαιρα χαλάει από μια ξαφνική είδηση: πρόκειται για την αυτοκτονία της νεαρής εργάτριας Εύας Σμιθ. Κομιστής της είδησης είναι ο επιθεωρητής Γκούλ, ένα πρόσωπο μυστηριακό, που έρχεται από το μέλλον και ελέγχει τις συνειδήσεις της αστικής τάξης. Ύστερα από ανάκριση, αποκαλύπτεται ότι όλα τα μέλη της οικογένειας, ακόμα κι ο υποψήφιος γαμπρός, συμβάλανε στο να οδηγηθεί το κορίτσι στην αυτοκτονία. Ο καθένας αντιδρά με το δικό του τρόπο, όμως στο τέλος οι απολογίες τους περνούν στην εξομολόγηση και καταλήγουν σε ψίθυρο.
Χρονολογία Ηχογράφησης, 15 Μαίου 1970
Πρώτη εκπομπή: 10 Ιουνίου 1970
ΤΕΧΝΙΚΟΣ Θανάσης Πολίτης,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Κώστας Κροντηράς,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Ισμήνη Μεντάκη,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Χριστόπουλος, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Ράνια Ιωαννίδου, Νίκος Πιλάβιος, Νίκος Τζόγιας, Βασίλης Παπανίκας, Βούλα Χαριλάου.
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010
Η ΜΥΤΗ του Νικολάι Γκόγκολ
10:25 π.μ. | Αναρτήθηκε από
nik


Paulo Szot in The Nose photo by Sara Krulwich
Η "Mύτη" (1835) του Γκόγκολ αποτελεί οριακή περίπτωση αλληγορικής φανταστικής αφήγησης. Στο διήγημα αυτό μια μύτη αποσπάται από τον κάτοχό της, ζει μια ανεξάρτητη ζωή και μετά από ένα διάστημα επιστρέφει στη θέση της. Σε αντίθεση με την εμφάνιση του φαντάσματος της ζητιάνας στο διήγημα του Κλάιστ, που προκαλεί τρόμο στα πρόσωπα του έργου, εδώ η εξαφάνιση της μύτης δεν προκαλεί καμιά έκπληξη, αλλά γίνεται αποδεκτή σαν κάτι φυσικό, που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Το στοιχείο αυτό, της μη-έκπληξης, το συναντούμε συνήθως στα μαγικά παραμύθια. Εκεί, ωστόσο, το υπερφυσικό τοποθετείται σε ένα μυθικό κόσμο, όπου τα πάντα επιτρέπονται και δεν προκαλούν ανησυχία, ενώ στο διήγημα του Γκόγκολ το υπερφυσικό συμβαίνει στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Το κείμενο υποβάλλει αρχικά μια αλληγορική ερμηνεία του αλλόκοτου συμβάντος της μύτης, σχετικά με το γεγονός ότι ένας καθωσπρέπει άνθρωπος δεν μπορεί να μην έχει μύτη. Η αλληγορία όμως αυτή δεν ολοκληρώνεται. Η σημασία του συμβάντος της αποκόλλησης της μύτης, όπως υποστηρίζει και ο αφηγητής στο τέλος του διηγήματος είναι ουσιαστικά η μη-σημασία του.
Η "Μύτη" αναγγέλλει ουσιαστικά τη λογοτεχνία του υπερφυσικού του 20ου αιώνα, που συγκροτείται με βάση μια ιδιαίτερη λειτουργία του παραλόγου, τελείως διαφορετική από τις παραδοσιακές φανταστικές αφηγήσεις. Στο διήγημα του Κλάιστ το παράλογο, η εμφάνιση του φαντάσματος, παρεμβαίνει σε έναν ισορροπημένο, κανονικό κόσμο και δημιουργεί μια εφιαλτική ατμόσφαιρα καθώς ανατρέπει τους νόμους της ανθρώπινης λογικής. Αντίθετα, στο διήγημα του Γκόγκολ ο πραγματικός κόσμος παρουσιάζεται το ίδιο αλλόκοτος όσο και το υπερφυσικό συμβάν, το οποίο δεν προκαλεί καμιά έκπληξη για το λόγο ότι εμφανίζεται να αποτελεί μέρος της παράλογης πραγματικότητας του κόσμου.
«Χάριν αξιοπρεπείας ο Ιβάν Γιακόβλεβιτς έβαλε μια ρόμπα πάνω από την πουκαμίσα του, κάθισε στο τραπέζι, έβαλε λίγο αλάτι, καθάρισε δυο κρεμμύδια, πήρε ένα μαχαίρι και με εξαιρετικά σοβαρό ύφος άρχισε να κόβει το καρβέλι. Κόβοντάς το στη μέση κοίταξε μέσα και προς μεγάλη του έκπληξη είδε κάτι άσπρο. Το έβγαλε προσεκτικά με το μαχαίρι του και το πάτησε με το δάκτυλό του. "Είναι σκληρό..." σκέφτηκε, "τι στο καλό μπορεί να είναι;"
Το πίεσε με τα δάκτυλά του και το έβγαλε -μια μύτη!... Στη θέα της τα χέρια του κρεμάστηκαν, ύστερα έτριψε τα μάτια του και ξανακοίταξε το αντικείμενο: ναι, μια μύτη, δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία, και μάλιστα του φαινόταν σαν να την ήξερε. Μια έκφραση φρίκης απλώθηκε στο πρόσωπο του Ιβάν Γιακόβλεβιτς. Όμως αυτή η φρίκη δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με την αγανάκτηση που κατέλαβε την κυρία σύζυγό του.
"Από πού έκοψες αυτή τη μύτη, χασάπη;" έσκουξε, κιτρινίζοντας από την οργή της. "Ρεμπεσκέ! Μπεκρούλιακα! Εγώ η ίδια θα το αναφέρω στην αστυνομία. Εγκληματία με δίπλωμα! Κιόλας τρεις άνθρωποι μού 'χουν πει ότι τους τράβηξες τόσο δυνατά τις μύτες ενώ τους ξύριζες, ώστε είναι θαύμα που αυτές είναι ακόμα στη θέση τους."»
Πρώτη εκπομπή: 26 Δεκεμβρίου 1991
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Μάνος Βενιέρης,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δανάη Ευαγγελίου,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Μάνος Βενιέρης,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Χριστόπουλος, Γιώργος Μούτσιος, Γιώργος Παληός, Αγγελος Γεωργιάδης, Ελένη Κριτή, Κώστας Μανιατάκης, Μάνθος Ράπτης, Μαρία Μπονίκου, Γιώργος Σαλτόγλου, Αντώνης Τρικαμινός
Υπόθεση: Στις 25 Μαρτίου, ο κουρέας Ιβάν Yakovlevich, βρίσκει μια μύτη στο ψωμί του κατά τη διάρκεια του πρωινού. Με τρόμο αναγνωρίζει αυτή τη μύτη, πως είναι ενός από τους τακτικούς πελατές του, του Collegiate Assessor Kovalyov (γνωστού ως 'Major Kovalyov'. Προσπαθεί να την ξεφορτωθεί ρίχνοντας την στο ποταμού Νέβα, αλλά πιάνεται από έναν αστυνομικό.
Η "Mύτη" (1835) του Γκόγκολ αποτελεί οριακή περίπτωση αλληγορικής φανταστικής αφήγησης. Στο διήγημα αυτό μια μύτη αποσπάται από τον κάτοχό της, ζει μια ανεξάρτητη ζωή και μετά από ένα διάστημα επιστρέφει στη θέση της. Σε αντίθεση με την εμφάνιση του φαντάσματος της ζητιάνας στο διήγημα του Κλάιστ, που προκαλεί τρόμο στα πρόσωπα του έργου, εδώ η εξαφάνιση της μύτης δεν προκαλεί καμιά έκπληξη, αλλά γίνεται αποδεκτή σαν κάτι φυσικό, που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Το στοιχείο αυτό, της μη-έκπληξης, το συναντούμε συνήθως στα μαγικά παραμύθια. Εκεί, ωστόσο, το υπερφυσικό τοποθετείται σε ένα μυθικό κόσμο, όπου τα πάντα επιτρέπονται και δεν προκαλούν ανησυχία, ενώ στο διήγημα του Γκόγκολ το υπερφυσικό συμβαίνει στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Το κείμενο υποβάλλει αρχικά μια αλληγορική ερμηνεία του αλλόκοτου συμβάντος της μύτης, σχετικά με το γεγονός ότι ένας καθωσπρέπει άνθρωπος δεν μπορεί να μην έχει μύτη. Η αλληγορία όμως αυτή δεν ολοκληρώνεται. Η σημασία του συμβάντος της αποκόλλησης της μύτης, όπως υποστηρίζει και ο αφηγητής στο τέλος του διηγήματος είναι ουσιαστικά η μη-σημασία του.
Η "Μύτη" αναγγέλλει ουσιαστικά τη λογοτεχνία του υπερφυσικού του 20ου αιώνα, που συγκροτείται με βάση μια ιδιαίτερη λειτουργία του παραλόγου, τελείως διαφορετική από τις παραδοσιακές φανταστικές αφηγήσεις. Στο διήγημα του Κλάιστ το παράλογο, η εμφάνιση του φαντάσματος, παρεμβαίνει σε έναν ισορροπημένο, κανονικό κόσμο και δημιουργεί μια εφιαλτική ατμόσφαιρα καθώς ανατρέπει τους νόμους της ανθρώπινης λογικής. Αντίθετα, στο διήγημα του Γκόγκολ ο πραγματικός κόσμος παρουσιάζεται το ίδιο αλλόκοτος όσο και το υπερφυσικό συμβάν, το οποίο δεν προκαλεί καμιά έκπληξη για το λόγο ότι εμφανίζεται να αποτελεί μέρος της παράλογης πραγματικότητας του κόσμου.
«Χάριν αξιοπρεπείας ο Ιβάν Γιακόβλεβιτς έβαλε μια ρόμπα πάνω από την πουκαμίσα του, κάθισε στο τραπέζι, έβαλε λίγο αλάτι, καθάρισε δυο κρεμμύδια, πήρε ένα μαχαίρι και με εξαιρετικά σοβαρό ύφος άρχισε να κόβει το καρβέλι. Κόβοντάς το στη μέση κοίταξε μέσα και προς μεγάλη του έκπληξη είδε κάτι άσπρο. Το έβγαλε προσεκτικά με το μαχαίρι του και το πάτησε με το δάκτυλό του. "Είναι σκληρό..." σκέφτηκε, "τι στο καλό μπορεί να είναι;"
Το πίεσε με τα δάκτυλά του και το έβγαλε -μια μύτη!... Στη θέα της τα χέρια του κρεμάστηκαν, ύστερα έτριψε τα μάτια του και ξανακοίταξε το αντικείμενο: ναι, μια μύτη, δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία, και μάλιστα του φαινόταν σαν να την ήξερε. Μια έκφραση φρίκης απλώθηκε στο πρόσωπο του Ιβάν Γιακόβλεβιτς. Όμως αυτή η φρίκη δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με την αγανάκτηση που κατέλαβε την κυρία σύζυγό του.
"Από πού έκοψες αυτή τη μύτη, χασάπη;" έσκουξε, κιτρινίζοντας από την οργή της. "Ρεμπεσκέ! Μπεκρούλιακα! Εγώ η ίδια θα το αναφέρω στην αστυνομία. Εγκληματία με δίπλωμα! Κιόλας τρεις άνθρωποι μού 'χουν πει ότι τους τράβηξες τόσο δυνατά τις μύτες ενώ τους ξύριζες, ώστε είναι θαύμα που αυτές είναι ακόμα στη θέση τους."»
Πρώτη εκπομπή: 26 Δεκεμβρίου 1991
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Μάνος Βενιέρης,
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Δανάη Ευαγγελίου,
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Μάνος Βενιέρης,
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Χριστόπουλος, Γιώργος Μούτσιος, Γιώργος Παληός, Αγγελος Γεωργιάδης, Ελένη Κριτή, Κώστας Μανιατάκης, Μάνθος Ράπτης, Μαρία Μπονίκου, Γιώργος Σαλτόγλου, Αντώνης Τρικαμινός
Ετικέτες
Γεωργιάδης,
Γκόγκολ,
Κριτή,
Μανιατάκης,
Μούτσιος,
Παληός,
Τρικαμινός,
Χριστόπουλος
|
0
σχόλια
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΡΗΓΑ, του Διονυσίου Ρώμα - ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ, του Δημήτρη Μπόγρη
6:36 μ.μ. | Αναρτήθηκε από
IZA
Ρήγας Βελεστινλής, 1963, Εθνικό Θέατρο, Αλέξης Μινωτής Ρήγας
Η Σκιά του Pήγα περιστρέφεται γύρω από το ξεκίνημα του Ρήγα Φεραίου πριν ακόμη εγκαταλείψει τη γενέτειρά του, ως Αντώνης Κυριαζής, για να υπnρετήσει ως γραμματέας στο γραφείο του Υψnλάvτη. Το έργο συμπληρώνεται με ένα μονόπρακτο του Δημήτρη Μπόγρη Το ξύπvnμα. Και τα δύο έργα γράφτηκαν ειδικά για το ραδιόφωνο και για τηv επέτειο της 25ης Μαρτίου. Μεταδόθηκαν για πρώτη φορά στις 25 Μαρτίου 1970 από τηv εκπoμπή Το θέατρο της Tετάρτης.
Σκηνοθεσία: Κώστας Κροvτηράς
Aκoύγovται οι ηθοποιοί:
Λουκιανός Ροζάν, Βασίλης Παπανίκας, Γιώργος Χριστόπουυλος, Κώστας Καφάσης, Γιώργος Μετσόλης, Γιώργος Βουτσίνος, Μάκης Πανώριος, Ελένη Μενάνδρου, Όλγα Τουρνάκη, Μανώλης Δεστούνης, Γιάvvnς Καλατζόπουλος, Γιάvvnς Αργύρης, Βούλα Χαριλάου, Κώστας Καστανάς, Μαρία Μοσχολιού
Σκηνοθεσία: Κώστας Κροvτηράς
Aκoύγovται οι ηθοποιοί:
Λουκιανός Ροζάν, Βασίλης Παπανίκας, Γιώργος Χριστόπουυλος, Κώστας Καφάσης, Γιώργος Μετσόλης, Γιώργος Βουτσίνος, Μάκης Πανώριος, Ελένη Μενάνδρου, Όλγα Τουρνάκη, Μανώλης Δεστούνης, Γιάvvnς Καλατζόπουλος, Γιάvvnς Αργύρης, Βούλα Χαριλάου, Κώστας Καστανάς, Μαρία Μοσχολιού
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ ΤΩΝ ΛΑΜΠΥΣ ΚΑΙ ΡΟΜΠΛΑΝ
1:45 π.μ. | Αναρτήθηκε από
IZA
Παίζουν: Νόρα Κατσέλη, Φάνης Χηνάς, Σούλα Διαβάτη, Γιώργος Χριστόπουλος, Γιώργος Κατσαρός
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Κωνσταντή Μασσαλάς
Μετάφραση: Πάγια Μουστάκη
Το έργο μεταδόθηκε από την εκπομπή " Τομικρό θέατρο στο Β' πρόγραμμα"
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Κωνσταντή Μασσαλάς
Μετάφραση: Πάγια Μουστάκη
Το έργο μεταδόθηκε από την εκπομπή " Τομικρό θέατρο στο Β' πρόγραμμα"
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Ηρώ & Λέανδρος (1969) του Φραντς Γκριλπάρτσερ
10:40 μ.μ. | Αναρτήθηκε από
nik
Παίζουν: Θεανώ Ιωαννίδου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Έφη Ροδίτη, Νίκη Τσιγκάλου, Τζένη Ζαχαροπούλου, Σιμόνη Ξενοπούλου, Βασίλης Ανδρονίδης, Γιώργος Χριστόπουλος, Πέτρος Φυσσούν, Λάμπρος Κοτσίρης
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Μασαλάς
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Μασαλάς
Ετικέτες
Ανδρονίδης,
Γκριλπάρτσερ,
Ζαχαροπούλου,
Ξενοπούλου,
Τριανταφυλλίδη,
Τσιγκάλου,
Φυσσούν,
Χριστόπουλος
|
0
σχόλια
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
Γυναικοκρατία του Δημήτρη Βυζάντιου
12:56 π.μ. | Αναρτήθηκε από
nik
Σκηνοθεσία: Άλκης Ζερβός
Παίζουν:Καίτη Λαμπροπούλου, Γιώργος Χριστόπουλος, Χρυσούλα Διαβάτη, Ξένια Ζερβού, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιάννης Σαββαΐδης, Τάκης Χρυσούλης, Μίρκα Παπακωνσταντίνου
Παίζουν:Καίτη Λαμπροπούλου, Γιώργος Χριστόπουλος, Χρυσούλα Διαβάτη, Ξένια Ζερβού, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιάννης Σαββαΐδης, Τάκης Χρυσούλης, Μίρκα Παπακωνσταντίνου
Ετικέτες
Διαβάτη,
Ζερβού,
Λαμπροπούλου,
Παπακωνσταντίνου,
Σαββαΐδης,
Τσακίρογλου,
Χριστόπουλος,
Χρυσούλης
|
0
σχόλια
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)