Τα στοιχεία που μας ενδιαφέρουν είναι: 1.Τίτλος του έργου 2.Συντελεστές (ηθοποιοί που έπαιξαν στο ραδιόφωνο, σκηνοθέτες κλπ) 3.Υπόθεση 4.Κάτι άλλο που εσείς θα μας προτείνετε


Διευκρινίζουμε ότι δεν θα υπάρχουν σύνδεσμοι (links) για τα έργα αυτά τα οποία όποιος θέλει μπορεί να τα προμηθευτεί από τα σημεία διάθεση της Ραδιοτηλεόρασης. ......................................... Επιστροφή στο Radio Theatre



Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΤΙΑΣ ΛΑΝΧΟΦ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

3:30 μ.μ. | Αναρτήθηκε από nik
Ανοιχτή επιστολή

ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ

Καθώς πρόκειται να δικαστώ, μαζί με τον σκηνοθέτη Ματίας Λάνχοφ και άλλα μέλη  της  τεχνικής  και  καλλιτεχνικής  ομάδας  μας,  με  την  κατηγορία  της
«προσβολής προς το μνημείο» για την πρόσφατη κινηματογράφηση που κάναμε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, επιτρέψτε μου να εκφραστώ εδώ σε προσωπικό επίπεδο και να αφηγηθώ μια σύμπτωση που θα ήθελα να είναι απλώς ανεκδοτική, όμως την αντιλαμβάνομαι ως θλιβερά αποκαλυπτική.

Το 2012 σκηνοθέτησα το ντοκιμαντέρ «Σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά της νύχτας» για τα στρατόπεδα της Μακρονήσου. Η ταινία αυτή είναι κυρίως δομημένη πάνω στα ποιήματα που έγραψαν οι τότε εξόριστοι στη Μακρόνησο ποιητές Γιάννης Ρίτσος και Τάσος Λειβαδίτης. Τα γεγονότα είναι γνωστά: οι δραστηριότητες πολιτικής αναμόρφωσης των εκτοπισμένων στη Μακρόνησο περιλάμβαναν την κατασκευή αντίγραφων αρχαιοελληνικών θαυμάτων σε μινιατούρες (ο Παρθενώνας, ο ναός της Αθηνάς, το άγαλμα της Νίκης...). Οι εκτοπισμένοι με την κατηγορία του κομμουνισμού και έγκλειστοι στο «Εθνικό Σανατόριο της Μακρονήσου» έπρεπε με αυτά τα γλυπτά να αποδείξουν πως έγιναν και πάλι «καλοί Έλληνες», πως ξαναβρήκαν το δρόμο της Μητέρας Πατρίδας. Από την ακτή του Λαυρίου, στις πλαγιές του νησιού μπορούσε να διακρίνει κανείς τεράστιες επιγραφές από ασβεστωμένη πέτρα, όπως: «ΖΗΤΩ Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ».

Δύο χρόνια μετά από τη δημιουργία αυτής της ταινίας στη Μακρόνησο, αποφάσισα να αφιερώσω ένα ντοκιμαντέρ στο σκηνοθέτη Ματίας Λάνχοφ. Για περισσότερα από 50 χρόνια, ο Ματίας Λάνχοφ δεν έχει πάψει να επανέρχεται στα αρχαιοελληνικά κείμενα, να τα φέρνει αντιμέτωπα και σε αντήχηση με τον σύγχρονο κόσμο μας, στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης. Κι αν οι σκηνοθεσίες του ταρακουνούσαν κάποιες φορές τα κείμενα, στόχος πάντα ήταν να τα καταστήσουν όσο γίνεται πιο ζωντανά. Υπό αυτή του την ιδιότητα, ο Ματίας Λάνχοφ είναι περισσότερο Έλληνας από πολλούς έλληνες πολίτες. Δεν είναι ένας «καλός Έλληνας», είναι όμως ένας υπερ-­‐Έλληνας.

Ήταν λοιπόν για μένα λογικό να κινηματογραφήσω ένα μέρος αυτού του ντοκιμαντέρ για τον Ματίας Λάνχοφ στην Επίδαυρο, τόπο-­‐μήτρα του ελληνικού θεάτρου, σκηνοθετώντας έναν νυχτερινό διάλογο ανάμεσα στον Ματίας Λάνχοφ και τον γάλλο δραματουργό και φίλο του Μισέλ Ντόιτς μέσα στο αρχαίο θέατρο. Όπως αναφέραμε στην αίτηση κινηματογράφησης που ενέκρινε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, θα κινηματογραφούσαμε επίσης κάποιες εικόνες που ο Ματίας Λάνχοφ σκόπευε να χρησιμοποιήσει ως μέρος των σκηνικών βίντεο της νέας του παράστασης με τίτλο «Cinéma Apollo», η οποία εμπνέεται από το μυθιστόρημα «Η Περιφρόνηση» του Αλμπέρτο Μοράβια και από την ομώνυμη ταινία του Ζαν-­‐Λικ Γκοντάρ. Η συνέχεια έδωσε τη σχετική τροφή για σκανδαλοθηρία: οι φύλακες του αρχαιολογικού χώρου έκριναν ότι οι εικόνες που κινηματογραφούσε ο Ματίας Λάνχοφ για τη σκηνή του «Οδυσσέας και Κίρκη»   ήταν   «πορνογραφικές»!   Ολόκληρο   το   συνεργείο   οδηγήθηκε   στο αστυνομικό τμήμα του Ναυπλίου και οι εικόνες κατασχέθηκαν. Το ντοκιμαντέρ μου διακόπηκε.

Οπότε αναρωτιέμαι: αποστολή της αρχαιολογίας είναι, νομίζω, να φέρνει στο φως, να μελετά και να διατηρεί τα υπολείμματα κόσμων του παρελθόντος. Είναι απαραίτητη για τη «ζωή» αυτών των χαμένων μέχρι τη στιγμή της ανακάλυψής τους θησαυρών, ακόμη κι όταν είναι γυμνοί, όπως τόσα πολλά αρχαιοελληνικά αγάλματα που θαυμάζουμε μέσα στα μουσεία.

Ενώ κάποιοι καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και ο Ματίας Λάνχοφ πασχίζουν να ζωντανέψουν τις πέτρες της Επιδαύρου με τη δύναμη του ζωντανού θεάτρου και της τέχνης γενικότερα, άλλοι αναζητούν μονάχα να απολιθώσουν τον τόπο σε μια λατρεία ενός ένδοξου παρελθόντος. Αυτό είναι ιδιαίτερα θλιβερό, πόσο μάλλον όταν κάτω από την έννοια της «προσβολής στο μνημείο» για την οποία κατηγορούμαστε, βλέπω να αναδύεται η φρικτή αποφορά ενός υφέρποντος εθνικισμού για την προώθηση μιας «ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» που πίστευα ότι ανήκει σε άλλες εποχές...

Ολιβιέ Ζισουά
Σκηνοθέτης κινηματογράφου 21 Σεπτεμβρίου 2014

Μετάφραση από τα γαλλικά: Ελένη Γιώτη



Δήλωση

Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΥΜΝΗ
Δεν   είχα   φανταστεί   ότι   οι   παλιές   αψιμαχίες   του   Ματίας   Λάνχοφ   με
αρχαιολόγους της Επιδαύρου θα ενέπνεαν στους τελευταίους την επιθυμία να κινητοποιήσουν με τόσο μένος διωκτικούς και δικαστικούς μηχανισμούς εναντίον μιας δεκαμελούς ομάδας καλλιτεχνών και τεχνικών του θεάτρου και του κινηματογράφου. Αφενός το να κατηγορείται ο Ματίας Λάνχοφ και οι συνεργάτες του για πορνογραφία είναι γελοίο, αφετέρου το έργο του καλλιτέχνη είναι πολύ μεγάλο για να χρειάζεται τη δική μας υπεράσπιση. Ούτε χρειάζεται τη δική μας υπεράσπιση το γυμνό σώμα ως στοιχείο της θεατρικής έκφρασης, καταχωρημένο πια και στη σύγχρονη ιστορία της σκηνής της Επιδαύρου (ας θυμηθούμε τις «Βάκχες» του Λάνχοφ το 1997, την «Ηλέκτρα» του Πέτερ Στάιν το 2007, τον «Οθέλλο» του Τόμας Οστερμάιερ το 2010). Αυτό που ίσως χρειάζεται υπεράσπιση είναι η αρχαιολογία ως επιστήμη που προστατεύει και αναδεικνύει την ιστορία της ανθρωπότητας, μόνο όταν δραπετεύει από τις στρεβλώσεις και τις αγκυλώσεις ενός μαύρου εθνικισμού που τη μετατρέπει σε εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας και που εν τέλει εμποδίζει τη συνομιλία του αρχαίου κόσμου με τον κόσμο του σήμερα και του αύριο.

Ελένη Γιώτη
Διεύθυνση παραγωγής του ντοκιμαντέρ για τον Ματίας Λάνχοφ στην Ελλάδα 21 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΟ ΓΥΜΝΟ...ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

Ετικέτες , , , , | 0 σχόλια

ΤΟ ΓΥΜΝΟ...ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

3:27 μ.μ. | Αναρτήθηκε από nik


Written by OnlyTheater

Στη φωτογραφία: Η Κλυταιμνήστρα (Λυδία Κονιόρδου) ικετεύει για τον οίκτο του Ορέστη (Νίκος Κουρής) αποκαλύπτοντας το στήθος της στην «Ορέστεια» που σκηνοθέτησε ο Γιάννης Κόκκος


Πολλές φορές για τις ανάγκες μιας παράστασης, οι ηθοποιοί πρέπει να εμφανιστούν με γυμνό σώμα.
Το γυμνό σώμα έχει τη δική του ιστορία και στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στα 54 χρόνια του Φεστιβάλ.
Το γυμνό στην Επίδαυρο δεν σοκάρει, δεν σκανδαλίζει, δεν απωθεί. Ενταγμένο στην τέχνη του θεάτρου, στον κόσμο του αρχαίου δράματος και στον ψυχισμό των τραγικών ηρώων, μετασχηματίζει αισθητικά τη ρήση στην «Ποιητική» του Αριστοτέλη: «Άλλο πράγμα ένα άσχημο ζώο κι άλλο πράγμα ένας όμορφος πίνακας, που εικονίζει ένα άσχημο ζώο».
Η γυμνή Ηλέκτρα, όπως την ερμήνευσε η νεαρή ηθοποιός Στεφανία Γουλιώτη, αποτυπώνοντας τον πανικό και τον θρίαμβο της σοφόκλειας ηρωίδας κατά τη διάρκεια του αθέατου φόνου της Κλυταιμνήστρας, θα μείνει ως η εμβληματική σκηνή στην παράσταση του Στάιν «Ηλέκτρα», της πρώτης συμπαραγωγής του Εθνικού Θεάτρου και του Ελληνικού Φεστιβάλ. Ολόγυμνη η ηθοποιός στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου, όχι μόνο δεν σοκάρισε αλλά διήγειρε τη συγκίνηση και το ενδιαφέρον 21.000 θεατών. Η σκηνή είναι βουβή όσο η Ηλέκτρα σκίζει τα μαύρα ρούχα της, βγάζει το μαντίλι από τα μαλλιά της, μένει με ένα μαύρο κουρελάκι που σκεπάζει το φύλο της και κινείται στην ορχήστρα ολόγυμνη. Το πέσιμό της στο καθαρτήριο νερό και το φως που φώτισε το σώμα της, αφόπλισε όλο το κοινό.
Αυτό όμως δεν ήταν το πρώτο ολόγυμνο σώμα στην αρχαία ορχήστρα. Πλήρες γυμνό στην Επίδαυρο είχαμε για πρώτη φορά το 1997 στις «Βάκχες» που σκηνοθέτησε ο Ματίας Λάνγκχοφ, όπου ο Μηνάς Χατζησάββας ως Διόνυσος κυκλοφορούσε αδίστακτα γυμνός, μέσα στα αίματα και στις λάσπες. Η παράσταση τότε, παραγωγή του ΚΘΒΕ, είχε σοκάρει τους 8.000 θεατές, όχι όμως για το γυμνό αλλά για τα άλλα «υβριστικά» στοιχεία, με τα οποία η σκηνοθετική προσέγγιση ερμήνευσε την τραγωδία του Ευριπίδη.
Η αλήθεια είναι πως η Επίδαυρος, αντίθετα με την πρόζα στο θέατρο, δεν μας έχει συνηθίσει σε γυμνά. Μισό αιώνα πριν, όταν θεσμοθετήθηκε το Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος, όλα τα σώματα ήταν καλυμμένα με αρχαίες σκευές και πτυχωτά φορέματα. Σιγά σιγά αρχίσαμε να βλέπουμε στέρνα κάτω από πανοπλίες ή μπουτάκια μέσα από τους χιτώνες, τις περίφημες φαινομηρίδες.
Το βαθύ ντεκολτέ της Αλίκης Βουγιουκλάκη στο ντεμπούτο της στην Επίδαυρο με τη «Λυσιστράτη» του Αλέξη Σολομού με το «Προσκήνιο», ή αργότερα της Άννας Βαγενά- Πραξαγόρας στις «Εκκλησιάζουσες» του Σωτήρη Χατζάκη (συμπαραγωγή Πολιτείας- Μεταξουργείο), παρακολουθούσαν τις αισθητικές αλλαγές του χρόνου.
Εν τω μεταξύ είχαμε αρχίσει να βλέπουμε κωμικούς φαλλούς, ψεύτικα στήθη στις αριστοφανικές κωμωδίες, αλλά και ζωγραφισμένα εφηβαία στις παραστάσεις του Κουν.
Η «Ορέστεια » (1994) στη ρώσικη εκδοχή του Στάιν, με τον Ακαδημαϊκό Ρώσικο Στρατό, ήθελε την Κλυταιμνήστρα - Εκατερίνα Βασίλιεβα να αποκαλύπτει το στήθος της στον Ορέστη, «στο γιο που το βύζαξε» για να τον αποτρέψει να τη σκοτώσει.
Στις «Βάκχες» (2002) του Πίτερ Χολ και του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας, ο Γκρεγκ Χικς - Διόνυσος, εμφανίζεται γυμνός, με ένα περασμένο στη μέση σαλβάρι, που σκεπάζει το φύλο του. Μιλώντας στον «θίασο» των βακχών, που αλωνίζουν τον Κιθαιρώνα, φάνηκαν τα κορίτσια, που πέταξαν από πάνω τους τα υφάσματα με τα οποία τύλιγαν τα κορμιά τους και γυμνόστηθες χάθηκαν στα δέντρα.
 

Ετικέτες , , | 0 σχόλια
Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

ΒΙΩΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΔΡΑΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

3:53 μ.μ. | Αναρτήθηκε από nik



 
‘Η κρίση μέσα μας’

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2014

 
Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει και χρησιμοποιήσει τόσες φορές τη λέξη ‘κρίση’, που συχνά κινδυνεύουμε να χαθούμε μέσα στο νόημά της. Χρησιμοποιώντας τις τεχνικές της δραματοθεραπείας, μέσα από το ρόλο, την αφήγηση, τα θεατρικά δρώμενα, τις κατασκευές, αλλά και δράσεις που θα κινητοποιήσουν το σώμα και το νου, θα προσεγγίσουμε την έννοια της κρίσης από την αρχή.
Της κρίσης στην κοινωνία, την εργασία, την οικογένεια –της κρίσης του εαυτού, της αποξένωσης και της απώλειας προσανατολισμού.
Όταν καταρρέει το σύστημα πάνω στο οποίο έχουμε στηρίξει τη ζωή μας, πρέπει να αναζητήσουμε νέους τρόπους να γνωριστούμε, να σχετιστούμε, αλλά και να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο. Γιατί μόνο μέσα από την αλληλεγγύη και τις ομαδικές διεργασίες μπορούμε ξανά να ονειρευτούμε και να οραματιστούμε το μέλλον. Ένα μέλλον διαφορετικό, που θα το έχουμε σμιλέψει με τα δικά μας χέρια.

Η δραματοθεραπεία είναι μια θεραπευτική μέθοδος, η οποία χρησιμοποιεί το Δράμα ως μέσο έκφρασης και μπορεί να λειτουργήσει σε ομαδικό ή ατομικό επίπεδο. Στη δραματοθεραπεία χρησιμοποιούνται πολλές τεχνικές όπως το παίξιμο ρόλων, η κατασκευή και αφήγηση ιστοριών, μάσκες, τεχνικές γλυπτών και ζωγραφικής, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται ο ρόλος του σώματος στη κατεύθυνση της ψυχοσωματικής θεώρησης του ανθρώπου.
Ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία των Ψυχοθεραπειών μέσω Τέχνης (όπως η μουσικοθεραπεία, η χοροθεραπεία και η εικαστική θεραπεία) και απευθύνεται σε ενήλικες, εφήβους, αλλά και παιδιά (με τη μορφή της Παιγνιοθεραπείας).   

Συντονίστριες:
Ειρήνη Καβαλάρη, Θεατρολόγος – Δραματοθεραπεύτρια, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Δραματοθεραπευτών – Παιγνιοθεραπευτών (ΕΔΠΕ) 
Ανδρονίκη Νικολακάκη, Κοινωνιολόγος – τελειόφ. Δραματοθεραπεύτρια
Μαρία Σούμπερτ, Θεατρολόγος – Δραματοθεραπεύτρια, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Δραματοθεραπευτών – Παιγνιοθεραπευτών (ΕΔΠΕ)

Θεματικές:
1. «Δεν ήθελε να δει, ν’ αποκριθεί, να νιώσει…» ξαναδιαβάζοντας ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου / Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014
Η κρίση έχει καθηλώσει τους περισσότερους από εμάς σε μια κατάσταση σοκ. Οι συγκυρίες και αλλεπάλληλες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, η ανεργία, η απουσία ελπίδας, αλλά και ο φόβος για κάθε τι μας ακινητοποιούν. Δεν μας αφήνουν να δούμε τα πράγματα όπως είναι, να νιώσουμε, να πάρουμε αποφάσεις. Δουλεύοντας με το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, δομούμε το παρελθόν μιας άρνησης, αλλά και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε από την αρχή ένα νέο μέλλον.

2. «Πήραν λοιπόν τον δρόμο και πήγαιναν…» ακολουθώντας ένα παραμύθι των αδερφών Γκριμμ / Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014
Τα παραδοσιακά παραμύθια έχουν έναν εσωτερικό τρόπο να μιλούν στο συλλογικό ασυνείδητο. Να χρησιμοποιούν τα σύμβολα για να μιλήσουν για καταστάσεις κοινές, για πράγματα πανανθρώπινα. Να συντροφεύουν τους νέους στις τελετές μετάβασης, αλλά και να επικοινωνούν παγκόσμιες αλήθειες.
‘Ο γυλιός, το καπελάκι και η τρομπέτα’ έχουν σίγουρα πολλές αναγνώσεις. Στο εργαστήριο δραματοθεραπείας θα το προσεγγίσουμε από την πλευρά των συμπεριφορών που οδήγησαν στην κρίση, της ευκολίας και του βολέματος σε μαγικούς τρόπους ζωής, που όταν εξανεμίζονται, κινδυνεύουν να μας γκρεμίσουν.

3. «Των προσφύγων ο Δίας...» υποδεχόμαστε τις Ικέτιδες του Αισχύλου / Σάββατο 15 Μαρτίου 2014
Το ζήτημα της μετανάστευσης, των δικαιωμάτων των ανθρώπων, της προστασίας των αδύναμων, αλλά και της φιλοξενίας, της παροχής ασφάλειας και προστασίας στους Ικέτες, τους ανθρώπους που ζητούν βοήθεια. Η κρίση φέρνει στην επιφάνεια το ζήτημα του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας. Φέρνει το ζήτημα της παροχής ασφάλειας σε όσους δεν είναι ασφαλείς.

4. «Και νερό να ήμασταν θα είχαμε ριζώσει κάπου» αναζητώντας την ‘Αυλή των θαυμάτων’ του Ιάκωβου Καμπανέλλη / Σάββατο 12 Απριλίου 2014
Η αυλή του ’50 μοιάζει με τη γειτονιά του 2014. Μετανάστες, άνθρωποι που φεύγουν και άνθρωποι που έρχονται, οικεία σημεία που χάνονται, ανεργία, οικονομική κρίση. Και μέσα σε όλα αυτά, μέσα στις παράλληλες ζωές με διαφορά 60 χρόνων, οι άνθρωποι είναι εκεί, με το ‘ταρατσάκι’ τους, να αποζητούν τον ασφαλή τους χώρο. Να τον διεκδικούν και μακάρι, να τον κερδίζουν.

5. «Η οικογένεια της κρίσης», ξεφυλλίζοντας ένα οικογενειακό άλμπουμ  / Σάββατο 17 Μαΐου 2014
Με την χρήση φωτογραφιών και εικόνων, τα μέλη αποτυπώνουν την οικογένεια μέσα στην κρίση, τις οικογενειακές σχέσεις και προσπαθούν να βρουν νέους τρόπους επικοινωνίας.
Εντοπίζουν και αναγνωρίζουν τα κοινά σημεία στα οικογενειακά προβλήματα των διαφόρων εποχών, αλλά και την ανάγκη ύπαρξης ενός ασφαλούς δοχείου που όλα τα εμπεριέχει και όλα τα αντέχει, όπως είναι η οικογένεια.

6. «Μα θα προχωρήσουμε…» συναντώντας τον Πλούτο του Αριστοφάνη / Σάββατο 14 Ιουνίου 2014
Ο κύκλος των εργαστηρίων κλείνει με μια πιο ανάλαφρη νότα. Ο Πλούτος του Αριστοφάνη, ο τυφλός θεός, έχοντας εγκαταλείψει τους ανθρώπους, τους οδηγεί να βρουν νέους τρόπους επιβίωσης.
Μέσα στο εργαστήριο θα ψάξουμε να βρούμε τους νέους τρόπους, αλλά και να επικοινωνήσουμε την ανάγκη της αλλαγής.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται και συνεχίζεται.

Ώρες εργαστηρίων: 11.00-15.00

Σημείωση: Τα εργαστήρια είναι βιωματικό.
Για την καλύτερη διεξαγωγή του, σας παρακαλούμε να φοράτε άνετα ρούχα και κάλτσες.

Κόστος συμμετοχής ανά εργαστήριο: 30€, 20€ (για ανέργους)
Στην τιμή δεν συμπεριλαμβάνεται ο ΦΠΑ

Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Αιών
Πρατίνου 72, Αθήνα 11634

Δηλώσεις συμμετοχής - Πληροφορίες
Τηλ. 6938255522, 6948276276, 6938560299
e-mail schubertmaria@outlook.com
Fb: Βιωματικά εργαστήρια Δραματοθεραπείας 'Η κρίση μέσα μας'

Η Ειρήνη Καβαλάρη είναι Θεατρολόγος- Δραματοθεραπεύτρια. Εργάζεται στο τομέα του θεατρικού παιχνιδιού και της δημιουργικής ομάδας. Σε επίπεδο πρακτικής έχει συντονίσει ομάδες δραματοθεραπείας σε πληθυσμό με ψύχωση (2011,2012-2013) και με μετανάστες γονείς(2011-2012).

H Ανδρονίκη Νικολακάκη είναι Κοινωνιολόγος με μετεκπαίδευση στην Συμβουλευτική των Εξαρτήσεων και τελειόφοιτη δραματοθεραπεύτρια. Από τον Σεπτέμβριο του 2013 εργάζεται στην ΜΚΟ ΜΕΤΑδραση και από τον Ιούλιο του 2012 συνεργάζεται με το Πρόγραμμα Απεξάρτησης του Δήμου Καλλιθέας ΘΗΣΕΑΣ. Στα πλαίσια πρακτικής άσκησης έχει συντονίσει ομάδες δραματοθεραπείας στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Βύρωνα, τον ξενώνα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης ΣEMEΛΗ και τον Σύλλογο Γονέων ΣΑΤ (Σύλλογος αντιμετώπισης της τοξικοεξάρτησης), όπου συνεχίζει να εργάζεται εθελοντικά.

Η Μαρία Σούμπερτ είναι Θεατρολόγος - Δραματοθεραπεύτρια, με ΜΑ στην Πολιτιστική Πολιτική, Διοίκηση και Επικοινωνία. Εργάζεται στον τομέα της επικοινωνίας πολιτιστικών εκδηλώσεων και ως δραματοθεραπεύτρια στο Ινστιτούτο Δραματοθεραπείας Αιών. Σε επίπεδο πρακτικής έχει συντονίσει ομάδες δραματοθεραπείας σε πληθυσμό με άνοια (2011), ψύχωση (2011-2012), καθώς και σε γονείς ατόμων σε απεξάρτηση (Σύλλογος Αντιμετώπισης της Τοξικοεξάρτησης, Πρόγραμμα Απεξάρτησης Δήμου Καλλιθέας 'ΘΗΣΕΑΣ') (2012-2013), όπου συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες της εθελοντικά.
0 σχόλια
Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδος

10:08 μ.μ. | Αναρτήθηκε από nik




ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΖΑΡΙ
01/12/2013


Με μεγάλη χαρά σας ενημερώνουμε ότι ο Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδος, πιστός στο ραντεβού του και φέτος, θα διοργανώσει την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013, 9:00-16:00  Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση-παζάρι για μικρούς και μεγάλους.

Πολλές εκπλήξεις περιμένουν τους παρευρισκομένους, λαχειοφόρος αγορά και πολλές βόλτες με τα άλογα του Συνδέσμου!!

Ο Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδας (ΣΘΙΕ) κλείνει φέτος 22 χρόνια προσφοράς στα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Αυτή η προσφορά βασίζεται στο πλεόνασμα της αμείωτης αγάπης και αλληλεγγύης των εθελοντών και των φίλων του, αλλά και στο υστέρημα οικονομικών πόρων των ίδιων ανθρώπων, πόρων που δυστυχώς μειώνονται καθημερινά.
Βασιζόμαστε στην υποστήριξη και την βοήθειά σας για να συνεχίσουμε, γιατί στο δρόμο τον καλό κανείς δεν είναι (και δεν πρέπει να μένει) μόνος.


Σύνδεσμος Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδας

Τηλ./Fax: 210 7488566
www.trag.gr



         
0 σχόλια
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)